Cześć wszystkim!

Jesteśmy rodziną z dwiema cudownymi dziewczynkami. Nasza historia zaczęła się w grudniu 2014 roku. Miałam 26 lat, pochodziłam z Sycylii i nie miałam jasności co do tego, co chcę robić w życiu. On był 5 lat starszy ode mnie, marynarz z Apulii. Po 7 miesiącach zaszłam w ciążę z pierwszą córką. Nie byliśmy na to przygotowani, byliśmy w związku na odległość, ale zakasaliśmy rękawy, wynajęliśmy dom na Sycylii i zaczęliśmy planować nasze życie. Gdy tylko urodziła się Greta, szukałam pracy, którą na szczęście udało mi się znaleźć – godną i szanowaną – jako pracownica administracyjna na czas nieokreślony. To pomogło mojemu partnerowi w złożeniu wniosku o przeniesienie. Tak więc w ciągu pierwszych dwóch lat zainwestowaliśmy wszystko w zakup domu. Ponieważ nigdy nie mogliśmy liczyć na pomoc finansową naszych rodzin, ponieśliśmy niemałe poświęcenia. Trzy lata później zaszłam w ciążę z drugą córką, Giorgią. Po pokonaniu wielu trudności biurokratycznych udało nam się uzyskać ostateczne przeniesienie mojego partnera. Życie ma swoją cenę i wszyscy to widzimy. Ponieważ oboje pracujemy, żyjemy z pensji, za co zawsze jestem wdzięczna, bo są tacy, którzy tego nie mają i na pewno mają inne, bardziej konkretne zmartwienia. Nie możemy narzekać, mamy własny dom, dwie stałe prace i dwie zdrowe córki. Ale do końca miesiąca ledwo wiążemy koniec z końcem. Bardzo chcielibyśmy się pobrać i spełnić nasze marzenie, ale priorytetem są nasze córki, więc nie udaje nam się odłożyć pieniędzy, a tym bardziej myśleć o przeznaczeniu ich na nas, a nie na nie. Jest wiele osób, które nie żyją w ciągłym poszukiwaniu okazji ani zastanawianiu się, czy w danym miesiącu będą mogły pozwolić sobie na pizzę na mieście, dlatego pytam, czy zechcielibyście przyczynić się do realizacji tego małego, ale wielkiego marzenia ❤️