Mój młodszy brat Hamish, który ma zaledwie 18 lat, trafił w niedzielę 20 października w trybie pilnym do szpitala, ponieważ nagle poważnie zachorował na zapalenie płuc i zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych wywołane przez bakterię Neisseria (stan zapalny błon ochronnych otaczających mózg i rdzeń kręgowy), co doprowadziło do zagrażającej życiu sepsy. Następnego ranka został przeniesiony ze szpitala Southampton General Hospital do Royal Papworth Hospital w Cambridge, ponieważ doszło u niego do niewydolności nerek i serca, co wymagało specjalistycznej opieki. Hamish prawie umarł 4 razy w ciągu pierwszych 2 dni pobytu w szpitalu, a od tego czasu jego stan powoli poprawia się każdego dnia na oddziale intensywnej terapii. Sepsa spowodowana zapaleniem opon mózgowych doprowadziła do powstania skrzepów krwi w jego naczyniach krwionośnych, a te skrzepy odcięły dopływ krwi do kończyn, powodując obumarcie tkanek w dłoniach i stopach. Oznacza to, że czeka go amputacja obu nóg od kolan w dół, prawej ręki, wszystkich palców lewej ręki, a być może również całej lewej ręki. Obecnie przebywa ponownie w szpitalu Southampton General Hospital, gdzie czeka na przeniesienie, miejmy nadzieję, do szpitala w Londynie, gdzie odbędzie się operacja.

To bardzo trudny czas dla Hamisha i naszej rodziny i chociaż robimy wszystko, co w naszej mocy, aby go wspierać, nie stać nas na wiele rzeczy, których będzie potrzebował w przyszłości. Mamy nadzieję, że w końcu uda nam się zaopatrzyć go w protezy kończyn, które pozwolą mu nadal odczuwać to, co czułby, gdyby nigdy nie stracił rąk i nóg. Chcielibyśmy również kupić mu samochód przystosowany do jego niepełnosprawności, aby nadal mógł prowadzić. W najbliższym czasie musimy zainstalować w naszym domu windę schodową, aby mógł dostać się do swojej sypialni, przerobić garaż na pomieszczenie, które pomoże mu w rehabilitacji (trening siłowy itp.), oraz przebudować łazienkę, aby była dla niego bardziej dostępna. Oprócz tego będzie potrzebował fizjoterapii i psychoterapii, a także opiekuna na pół etatu, aby nasza mama mogła nadal pracować.

Hamish zawsze był bardzo wesołą, entuzjastyczną i szczęśliwą osobą. Był przy mnie we wszystkim i zawsze wie, jak wywołać uśmiech na mojej twarzy i rozśmieszyć mnie. Pomimo tego, przez co przeszedł w swoim życiu, a zwłaszcza w ciągu ostatnich 2 tygodni, pokonał to z pozytywnym nastawieniem i nadal pozostaje tym samym zabawnym sobą. Jest tak odważną i silną osobą, że nadal sprawia, że ja i moja rodzina jesteśmy z niego niezwykle dumni. We wrześniu tego roku rozpoczął studia na Uniwersytecie w Sheffield i bardzo mu się tam podobało. Zdążył już nawiązać wiele przyjaźni i jest naprawdę smutny, że nie będzie mógł jeszcze wrócić na uczelnię. Serce mi pęka, gdy widzę go w takim stanie i chcę zrobić wszystko, co w mojej mocy, aby pomóc mu dostrzec, że wciąż ma przed sobą świetlaną przyszłość, nawet jeśli wygląda ona inaczej niż sobie to wcześniej wyobrażał.

Będziemy bardzo wdzięczni za wszelkie darowizny.