Obecnie pracuję nad utworem zatytułowanym:

Nie nadaję się na niewolnika

W życiu wszyscy doświadczamy chwil ciemności – momentów, w których czujemy się przytłoczeni wyzwaniami, strachem lub wątpliwościami.Te wewnętrzne zmagania mogą wydawać się łańcuchami, które nas krępują, ograniczając naszą zdolność do dostrzeżenia drogi naprzód lub uwierzenia w możliwość zmiany. Wiersz tenprzypomina, że nawet w najgłębszych zmaganiach nadzieja i przemiana są możliwe. Kluczem do tego jest odporność, odwaga i wiara w siebie. Jednak ta osobista podróż ku wyzwoleniu odzwierciedla również szerszą historyczną i społeczną walkę z fizycznym i systemowym uciskiem, takim jak niewolnictwo.

Niewolnictwo, w najbardziej dosłownym sensie, stanowi jeden z najmroczniejszych rozdziałów w historii ludzkości – miliony ludzi pozbawionych wolności i podstawowych praw człowieka. Jednak nawet w obliczu tak niewyobrażalnego okrucieństwa ludzki duch okazał się odporny. Wiele osób zniewolonych walczyło o swoją wolność nie tylko poprzez fizyczny opór, ale także dzięki sile umysłu.Wyzwolenie umysłowe stało się istotną częścią przetrwania, a ostatecznie – emancypacji.

Ten związek między wolnością wewnętrzną i zewnętrzną stanowi sedno wiersza. Obraz nocy przechodzącej w świt symbolizuje drogę od ucisku do wyzwolenia. Dla niewolników nie jest to tylko metaforyczna podróż, ale bardzo realna, często oparta na sile nadziei, wiedzy i wewnętrznej odwadze, by przetrwać i stawiać opór.