Nazywam się Sami i oto moja historia – historia palestyńskiego lekarza, który nie ujawnia swojej orientacji seksualnej i stara się zbudować bezpieczną przyszłość. 

Kiedy wyjechałem za granicę na studia medyczne, starałem się żyć „jak pod kamieniem”, jak to zawsze opisuję. Odizolowałem się emocjonalnie od wszystkiego, co działo się w ojczyźnie, ponieważ rzeczywistość tego, co spotykało mój naród i mój kraj, była po prostu zbyt bolesna, bym mógł ją znosić każdego dnia, próbując przetrwać studia medyczne. Skupiłem się wyłącznie na jednym: nauka, egzaminy, szpitale, sen, i tak w kółko. 

Ukończyłam studia i wróciłam do Palestyny, gdzie rzeczywistość uderzyła mnie z pełną siłą. 

Liczba bezrobotnych lekarzy tutaj jest przerażająca. Przyjęłam niepłatną posadę w szpitalu, bo odmowa wydawała mi się niemożliwa w sytuacji, w której tysiące absolwentów walczy o przetrwanie i zdobycie doświadczenia. Każdego dnia pracuję po wyczerpujących godzinach, próbując udawać, że wszystko jest w porządku. 

W domu sytuacja również stała się nie do zniesienia. 

Jako osoba należąca do społeczności LGBTQ+ nigdy nie mogłam naprawdę swobodnie funkcjonować w gronie rodziny. Nauczyłam się przetrwać dzięki drobnym przejawom wyrażania siebie: fryzurze, która mi się podobała, plakatowi na ścianie, określonym ubraniom, określonej muzyce. Jednak nawet te drobne rzeczy stały się źródłem napięcia i strachu. 

Z czasem kłótnie przerodziły się w presję, presja w groźby, a w końcu sytuacja stała się dla mnie niebezpieczna zarówno fizycznie, jak i emocjonalnie. 

Doszłam do punktu, w którym nie czułam się już bezpiecznie, mieszkając w domu. 

Przeprowadziłam się sama do maleńkiego mieszkania w Ramallah, mając prawie żadnych pieniędzy. Mieszkanie jest wilgotne, zniszczone i ledwo nadaje się do normalnego życia. Czasami rozglądam się dookoła i śmieję się, bo obiektywnie rzecz biorąc, jest to miejsce nędzne, a mimo to wciąż staram się je upiększyć. Starannie je sprzątam. Dekoruję je. Staram się nadać mu ciepło i dobrą energię, bo, jak na ironię, to jedyne miejsce, w którym mogę odetchnąć i czuć się bezpiecznie, będąc sobą. Nawet w noce, kiedy nad naszymi głowami przelatywały rakiety, to małe mieszkanie wciąż wydawało mi się bezpieczniejsze niż życie, w którym codziennie musiałam zaprzeczać samej sobie. 

Nie lubię pisać niekończących się, łzawych opowieści. Lubię iść naprzód. Moim marzeniem jest przeprowadzka do Niemiec, kontynuowanie tam stażu lekarskiego i wreszcie życie w otwartości i wolności. Chcę się specjalizować, rozwijać i ostatecznie poświęcić część swojego życia na pomoc osobom znajdującym się w trudnej sytuacji – zwłaszcza młodym Palestyńczykom borykającym się z przemocą, odrzuceniem, niebezpiecznymi warunkami mieszkaniowymi i emocjonalną izolacją. Wiem, jak to jest, gdy desperacko potrzebuje się bezpieczeństwa. 

Dzisiaj proszę o pomoc w pokryciu kosztów kursów języka niemieckiego, egzaminów, opłat za tłumaczenia oraz pierwszych kroków w kierunku odbudowy mojego życia. *Mój cel zbiórki wynosi 5 000 euro*, co pomogłoby mi sfinansować kursy języka niemieckiego, opłaty za egzaminy medyczne, tłumaczenia poświadczonych dokumentów oraz pierwsze niezbędne kroki w kierunku kontynuowania mojej edukacji medycznej w Niemczech. 

*Kursy języka niemieckiego*: 2 500 euro

*Opłaty za egzaminy*: 1 000 euro

*Tłumaczenia dokumentów i ich poświadczenie*: 500 euro

*Koszty transportu / związane z ubieganiem się o przyjęcie*: 500 euro

*Rezerwa na nieprzewidziane wydatki*: 500 euro

Proszenie o pomoc może być trudne. Nauczyłam się jednak, że każdy czasem potrzebuje pomocy i nie ma nic złego w tym, by o nią poprosić. 

Jeśli zdecydujesz się przekazać darowiznę lub nawet udostępnić moją historię, bardzo dziękuję. Naprawdę.