Witam!

Nazywam się Madalina Stanca-Vasilescu, mam 42 lata i pochodzę z Rumunii. Mam dwie piękne córki – 16-letnią Rebeccę i 9-letnią Astrid.

Kiedy wydawało mi się, że moje życie w końcu się ustabilizowało, moja mama dowiedziała się, że ma raka piersi w 4. stadium z przerzutami do kości. I wtedy moje życie zmieniło się ze stresującego w piekło. Ledwo wiązałam koniec z końcem, a mimo to pomagałam jej, jak tylko mogłam. Opiekowałam się nią dzień i noc, bo była już przykuta do łóżka. Ostatnie półtora miesiąca spędziła w szpitalu, a ja nocowałam przy niej, a rano wracałam do domu, żeby przygotować śniadanie dla moich córek i zawieźć je do szkoły, a potem odbierać je ze szkoły, zajmować się obowiązkami domowymi, pomagać córkom w odrabianiu lekcji, trochę się wyspać, a potem wracać do szpitala. Po jej śmierci jedyną osobą z rodziny, która mi pozostała, była moja babcia. Ale ona również odeszła trzy lata temu. Teraz nie mam dosłownie nikogo, do kogo mogłabym się zwrócić. Mój były niestety w niczym mi nie pomaga.

Ponieważ nie mogłam o siebie zadbać, moje zdrowie zaczęło się pogarszać. Mój organizm ma trudności z przyswajaniem wapnia, więc z tego powodu oraz z powodu ciągłego stresu moje zęby zaczęły się łamać na kawałki, dzień po dniu. Po prostu nie stać mnie na wizytę u dentysty, a moja twarz jest przez większość czasu opuchnięta z powodu częstych ropni. Mam też inne problemy zdrowotne, takie jak ciężka anemia i kilka innych. Ale najgorsze są teraz moje problemy z zębami, bo pozostało mi tylko kilka korzeni, które są w 100% zepsute. Nie mogę już jeść, nie mogę normalnie spać z powodu ciągłego bólu i tak dalej. W ciągu ostatnich kilku miesięcy trzy razy miałam opuchniętą połowę twarzy. W Rumunii usługi stomatologiczne nie są objęte ubezpieczeniem, więc musiałabym płacić za każdą drobnostkę. Najgorsze jest to, że z powodu moich problemów zdrowotnych oraz tego, że moja najmłodsza córka ma zaburzenia ze spektrum autyzmu (zespół Aspergera), nie mogę pracować na pełny etat, więc muszę wykonywać dorywcze prace, starając się przynajmniej zapewnić nam pożywienie i upewnić się, że nie zalegamy z rachunkami.

Wiem, że napisałam dużo, ale starałam się to skrócić jak najbardziej.

Niech Bóg was wszystkich błogosławi!