Iris to cudowna czterolatka, bardzo upragnione i wyczekiwane dziecko. Przez te wszystkie lata, odkąd wypełnia nasze serca i życie, zauważyliśmy u niej pewne cechy autyzmu, ale trudno nam było uwierzyć, że może to być autyzm. Jednak 3 miesiące temu zebraliśmy się na odwagę i postanowiliśmy udać się do specjalisty, aby sprawdzić, dlaczego nie opanowała wszystkich umiejętności, w tym języka, które powinna posiadać w tym wieku. Zdiagnozowano u niej autyzm o średnim nasileniu. Powiedziano nam, że jest bystrym dzieckiem, nie ma mowy o upośledzeniu umysłowym i ma duże szanse na funkcjonowanie w społeczeństwie, co jest naprawdę sprzecznością. Czyta od 3 roku życia, po rumuńsku i angielsku, chociaż wtedy mówiła tylko kilka słów. Od dwóch miesięcy chodzimy na terapię (dzięki Bogu mieliśmy szansę i szczęście skorzystać z bezpłatnych sesji, ale nie wiadomo, czy będzie to trwało bezterminowo) i robi ogromne postępy. Jest znacznie bardziej rozmowna, aktywniejsza i uważniejsza. Dziękuję Bogu za to. Jednak ze względu na naszą sytuację finansową zdarzyło się, że kilka razy nie mogliśmy przyjść. Moim jedynym pragnieniem jest, aby moje dziecko czuło się dobrze, a serce mi pęka, gdy widzę, że nie mogę jej dać szansy, ponieważ nie mieliśmy pieniędzy na dojazd. Chciałabym mieć pewność, że nigdy więcej nie opuścimy tych długo wyczekiwanych przez nią spotkań (bo zawsze nie może się doczekać, żeby pójść „pobawić się” z dziewczynkami), które są bardzo ważne dla jej powrotu do zdrowia. Jestem wdzięczna za każdą pomoc, nawet tę najmniejsza.