Nazywam się Álvaro, mam 19 lat i nigdy nie sądziłem, że będę musiał napisać coś takiego.

Kilka miesięcy temu moje życie całkowicie się zmieniło. Straciłem ojca, osobę, która utrzymywała nasz dom i zawsze znajdowała sposób, by nas wyciągnąć z kłopotów. Od tamtej pory wszystko stało się trudniejsze.

Teraz jesteśmy tylko ja i moja mama. Ona robi wszystko, co w jej mocy, ja też. Pracuję i studiuję jednocześnie, starając się nie poddawać, starając się utrzymać nas na powierzchni... ale rzeczywistość jest taka, że to nie wystarcza.

Niedawno otrzymaliśmy nakaz eksmisji.

Ten papier w moich rękach to nie tylko dokument. To strach przed utratą naszego domu. To niepewność, że nie wiemy, gdzie będziemy spać za kilka tygodni. To widok mojej zmartwionej mamy każdego dnia i niemożność zrobienia czegoś więcej.

Nie proszę o luksusy.

Nie proszę o łatwe życie.

Proszę tylko o szansę.

Szansy, by iść dalej, by nie stracić tego niewiele, co mamy, by móc spokojnie odetchnąć i dalej walczyć o lepszą przyszłość.

Każde euro się liczy.

Każda osoba, która udostępnia tę historię, przybliża nas nieco do wyjścia z tej sytuacji.

Jeśli nie możesz pomóc finansowo, samo udostępnienie tej historii jest już wielką pomocą.

Z całego serca dziękuję za poświęcenie czasu na przeczytanie tego tekstu.

Naprawdę.