Nigdy nie sądziłem, że będę musiał napisać coś takiego.

Te szklarnie to nie tylko spalone konstrukcje. To dzieło mojego dziadka i ojca, dziesiątki lat wysiłku, wczesnego wstawania, poświęceń i miłości do ziemi.

Pożar pozostawił po sobie widok, w który wciąż trudno uwierzyć: żelazo wygięte przez żar, zniszczona hala, utracone maszyny i miejsce, które zawsze było zielone, a teraz stało się czarne.

Mój ojciec ma 68 lat i mówi, że nie ma już siły, by zaczynać wszystko od nowa. I rozumiem to. Ale boli mnie myśl, że wszystko, co z takim trudem zbudowali, może zniknąć na zawsze.

Dzisiaj poszłam zebrać te nieliczne rośliny, które przetrwały. Niosłam je w ramionach i nie mogłam powstrzymać łez. Bo każda uratowana roślina była wspomnieniem, częścią naszej historii, której ogień nie zdołał zabrać.

Zazwyczaj nie proszę o pomoc. Nigdy tego nie robiłam. Ale dzisiaj o nią proszę.

Proszę, aby nie zapomniano o nas, gdy wyłączą się kamery. Aby władze, organizacje pomocowe i każdy, kto może pomóc, zwróciły również uwagę na małe rodzinne gospodarstwa, które zostały zniszczone.

Nie chcemy litości. Chcemy szansy, by ocalić przynajmniej część tego, co zbudowali mój dziadek i ojciec, odbudować halę, ogrodzenie i zachować gospodarstwo, aby to dziedzictwo nie skończyło się w popiołach.

Jeśli możecie udostępnić tę wiadomość, z całego serca dziękuję.

Bo zieleń zmieniła się w czerń w ciągu kilku godzin, ale wciąż chcę wierzyć, że pewnego dnia znów będzie zielona. 🌱❤️