Nazywam się Marian i dziś zwracam się do Państwa z pokorą i nadzieją, prosząc o pomoc w jednym z najtrudniejszych okresów mojego życia.

Nigdy nie wyobrażałem sobie, że znajdę się w sytuacji, w której będę musiał prosić nieznajomych o pomoc. Czasami jednak życie stawia przed nami wyzwania, z którymi po prostu nie da się poradzić sobie samodzielnie.

W styczniu u mojej żony zdiagnozowano dwie poważne choroby: ostre gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i ostry gruźliczy zapalenie kręgosłupa i dysków.

Był to niezwykle przerażający moment dla naszej rodziny. Od stycznia do kwietnia–maja musiałem wziąć bezpłatny urlop w pracy, aby poradzić sobie z tą sytuacją i wspierać żonę podczas choroby.

W tych miesiącach moim jedynym priorytetem było pomóc jej wrócić do zdrowia. Zrobiłem wszystko, co mogłem, aby zapewnić jej niezbędną opiekę medyczną. Musiałem pokrywać koszty ubezpieczenia zdrowotnego, transportu, leczenia oraz wszystkie inne niezbędne wydatki związane z jej chorobą.

Aby pokryć te wydatki, pożyczałem pieniądze, zaciągałem kredyty w dwóch różnych bankach, a ostatecznie musiałem zwrócić się do niebankowej instytucji finansowej (IFN).

W tamtym czasie nie myślałem o narastających długach ani o tym, jak później ukształtuje się moja sytuacja finansowa. Chciałem tylko, aby moja żona otrzymała leczenie i miała szansę na wyzdrowienie.

Mamy też dwie piękne córki i przez cały ten trudny okres starałem się zrobić wszystko, co w mojej mocy, by chronić moją rodzinę i zapewnić jej utrzymanie.

Niestety, po wszystkim, co przeszedłem, i wszystkich poświęceniach, których dokonałem, by pomóc żonie w powrocie do zdrowia, stoję teraz w obliczu kolejnej bolesnej rzeczywistości: ona chce rozwodu.

To, co głęboko mnie rani, to fakt, że jednym z głównych powodów tej decyzji jest to, że postanowiłem kontynuować pracę i zapewnić dochód naszej rodzinie, zamiast zrezygnować z pracy i zostać z nią w domu.

Znalazłem się w niemożliwej sytuacji. Z jednej strony moja żona potrzebowała wsparcia, opieki i kogoś przy sobie. Z drugiej strony nasza rodzina potrzebowała pieniędzy, by przetrwać, trzeba było opłacić koszty leczenia, a nasze córki potrzebowały stabilnego domu i podstawowych środków do życia.

Zdecydowałem się kontynuować pracę, ponieważ uważałem, że moim obowiązkiem jest zapewnienie bytu mojej rodzinie. Nigdy nie podjąłem tej decyzji, ponieważ nie zależało mi na mojej żonie. Podjąłem ją, ponieważ starałem się utrzymać naszą rodzinę na powierzchni finansowej w niezwykle trudnym okresie.

Pomimo wszystkich moich wysiłków i poświęceń nasze małżeństwo dobiega teraz końca.

Nie dzielę się tym, by obwiniać żonę ani prosić kogokolwiek o opowiedzenie się po którejś ze stron. Chcę po prostu szczerze opowiedzieć o tym, co się wydarzyło i dlaczego doszedłem do tego punktu w moim życiu.

Moja żona czuje się teraz lepiej, a nasze córki mają się dobrze. Jestem za to naprawdę wdzięczny.

Jednak pozostało mi obciążenie finansowe, z którym nie jestem już w stanie poradzić sobie samodzielnie.

Obecnie mam zaległe zadłużenie z tytułu dwóch kredytów bankowych oraz pożyczki z pozabankowej instytucji finansowej. Ponadto muszę pokryć koszty związane z rozwodem w wysokości około 450 euro.

Zostałem również zmuszony do opuszczenia domu, w którym mieszkałem z rodzicami mojej żony, co jeszcze bardziej pogorszyło moją sytuację.

Mimo wszystko nie zrezygnowałem z pracy ani z prób odbudowania swojego życia.

CHCĘ NADAL PRACOWAĆ. NIE CHCĘ STRACIĆ PRACY.

Codziennie pokonuję około 200 kilometrów w obie strony do pracy. Codziennie spędzam prawie cztery godziny w drodze, a następnie mam ośmiogodzinną zmianę w pracy.

Mój samochód ma poważne problemy techniczne, w tym z układem kierowniczym, a jazda nim stała się niezwykle trudna i niebezpieczna. Niestety, obecnie nie mam środków finansowych na jego naprawę ani wymianę.

Nadal ponoszę te poświęcenia, ponieważ nie mam innego wyboru. Potrzebuję mojej pracy, potrzebuję moich dochodów i chcę pozostać odpowiedzialnym ojcem, który jest w stanie zapewnić byt swoim córkom.

Staram się kupować im ubrania, jedzenie i wszystko, na co mnie stać, nawet gdy dla siebie nie zostaje mi prawie nic.

Największym problemem jest to, że moja pensja po prostu nie wystarcza na pokrycie moich obecnych długów i podstawowych kosztów utrzymania.

Co miesiąc staram się spłacać to, co jestem winien, ale wciąż narastają nowe zaległości i dodatkowe zobowiązania finansowe. Zamiast zbliżać się do stabilności finansowej, coraz bardziej się w nią pogrążam.

Czuję się uwięziony w błędnym kole, w którym codziennie ciężko pracuję, a mimo to nie mogę posunąć się do przodu. Moja pensja idzie na spłatę długów, a mi pozostaje walka o zaspokojenie nawet podstawowych potrzeb życiowych.

Nie chcę już tak żyć. Nie chcę spędzać każdego miesiąca na walce o przetrwanie, patrząc, jak rosną moje długi.

DLACZEGO PROSZĘ O WASZĄ POMOC

Poprzez tę zbiórkę funduszy staram się zebrać 2 000 euro.

Kwota ta pomogłaby mi spłacić zaległe długi bankowe, pożyczkę z IFN oraz pokryć wydatki związane z moim rozwodem.

Nie proszę o pieniądze, aby przestać pracować lub polegać na innych. Wręcz przeciwnie.

Proszę o pomoc, abym mogła dalej pracować, wyrwać się z tego błędnego koła zadłużenia i wreszcie mieć szansę na odbudowanie swojego życia własnymi siłami.

Chcę móc otrzymywać swoją pensję i wykorzystywać ją na życie, wywiązywanie się z obowiązków oraz bycie przy moich córkach, zamiast patrzeć, jak co miesiąc moje dochody znikają na spłatę zaległych rat i narosłych długów.

Wiem, że 2 000 euro może wydawać się niewielką kwotą dla niektórych osób, a dla innych – znaczną. Jednak dla mnie może to oznaczać różnicę między pozostaniem uwięzioną w tej sytuacji a wreszcie uzyskaniem szansy na nowy początek.

Nie proszę nikogo o rozwiązanie wszystkich moich problemów. Proszę jedynie o odrobinę pomocy, by stanąć na nogi.

Każda darowizna, bez względu na to, jak niewielka, znaczyłaby dla mnie więcej, niż potrafię wyrazić słowami. A jeśli nie możesz przekazać darowizny, ogromną pomocą byłoby również podzielenie się moją historią z innymi.

Wiem, że każdy ma swoje zmagania, obowiązki i trudności finansowe. Nie traktuję hojności nikogo jako coś oczywistego.

Dziękuję za poświęcenie czasu na przeczytanie mojej historii, za zrozumienie i za wszelkie wsparcie, jakie możecie mi zaoferować.

Walczyłam o moją rodzinę, walczyłam, by nie poddać się, i wciąż walczę o odbudowanie swojego życia.

Nie chcę się poddawać. Potrzebuję tylko odrobiny pomocy, by znów stanąć na nogi.

Z serdeczną wdzięcznością,

Marian