Chodziliśmy tam i przynosiliśmy dzieciom jedzenie, ubrania, staraliśmy się nawiązywać z nimi kontakt, bawić się z nimi, dodawać im otuchy – robiliśmy to, na co mogliśmy sobie w tamtym czasie pozwolić. Później zaczęliśmy przyprowadzać do tych ośrodków wielu przyjaciół i znajomych, staraliśmy się angażować i pomagać. Niestety, nie zawsze wszystko szło tak, jak się spodziewaliśmy, i zdaliśmy sobie sprawę, że wśród osób pracujących w tych domach dziecka panuje pewien nastrój, którego w żadnym wypadku nie byliśmy w stanie znacząco zmienić. 

 Zdałem sobie sprawę, że na ulicach było bardzo wiele dzieci bezdomnych, dzieci zmuszonych do żebrania, dzieci, które nie umiały się bawić, kłóciły się. Bardzo chciałem zaangażować się w życie tych dzieci i w ten sposób powstała inicjatywa „Cud między blokami”. Zaczęliśmy gromadzić te dzieci, kupować im zabawki i bawić się z nimi. Całe lato spędziłam, bawiąc się z dziećmi między blokami. Nauczyłam je, jak się bawić, jak się zachowywać, zaczęliśmy się poznawać, nawiązywać kontakty, rozmawiać o różnych sprawach życiowych. Było to lato, podczas którego dzieci zaczęły snuć plany na przyszłość, a wiele z nich porzuciło szkołę. Gdy zbliżał się wrzesień, zaproponowałem im, żebyśmy poszli do szkoły, porozmawiali z nauczycielami, zapisali ich do szkoły, kupili przybory szkolne i rozpoczęli nowy rok szkolny.