Witam,

Nazywam się Larisa, mam 47 lat i jestem mamą. Piszę to ze łzami w oczach i nadzieją w sercu, że ktoś mnie usłyszy.

W czasie pandemii COVID straciłam członków rodziny, jednego po drugim. Zostałam sama z córką i naszym małym psem, który jest naszym jedynym wsparciem emocjonalnym.

Jestem uwięziona w życiu, z którego nie mogę uciec. Znajduję się w toksycznym związku, w którym jestem nieustannie poniżana, obrażana i często fizycznie krzywdzona. Bywały noce, kiedy wyrzucano mnie z domu na zimno, nie mając dokąd pójść.

Każdego dnia żyję w strachu. Mężczyzna, z którym mieszkam, zachowuje się nieprzewidywalnie, mówi do siebie, oskarża mnie o rzeczy, których nigdy nie zrobiłam, i boję się, że pewnego dnia może mnie poważnie skrzywdzić.

Próbowałam poprosić o pomoc, ale powiedziano mi, żebym po prostu odeszła. Ale gdzie mam się podziać, skoro nic nie mam? Nie stać mnie na czynsz, kaucję, a nawet podstawowe rzeczy potrzebne do rozpoczęcia nowego życia.

Na domiar złego mam dług w wysokości 35 000 euro. Zostałam poręczycielką dla firmy mojej matki we Włoszech, a po jej nagłej śmierci dług pozostał na moim koncie. Moje konta bankowe są teraz zablokowane, a ja duszę się pod tą presją.

Przez 22 lata pracowałam jako pielęgniarka, poświęcając swoje życie pomaganiu innym. Dzisiaj to ja proszę o pomoc.

Nie proszę o luksus. Proszę o bezpieczne miejsce do życia, o możliwość spania bez strachu i o możliwość odbudowania życia wraz z moim dzieckiem.

Jeśli możesz mi pomóc, nawet niewielka darowizna może dla mnie wiele znaczyć.

Jeśli nie możesz przekazać darowizny, podziel się moją historią. Być może dotrze ona do kogoś, kto będzie mógł mi pomóc.

Dziękuję z całego serca. PayPal [email protected]