Lata problemów zdrowotnych, poważnych schorzeń i stresu, a mimo to bardzo ciężko pracowaliśmy, by zapewnić sobie jak najlepsze życie. Niestety, w dzisiejszej sytuacji gospodarczej nie udało nam się osiągnąć naszego celu, jakim było posiadanie własnego, prywatnego kawałka szczęścia i radości. Domu!

Mój mąż (44 lata) przeprowadził się do innego kraju, aby być ze mną (31 lat), gdzie nie zna języka i nie rozumie kultury, uczynił mnie najszczęśliwszą osobą na świecie, a następnie dwa miesiące po naszym ślubie miał udar, stracił pracę i nie otrzymał wynagrodzenia. Przyszłe dni były przerażające, pełne prawdziwego strachu, smutku, ale także nadziei, a wszystko to w czasie, gdy tkwiliśmy w pętli kryzysu egzystencjalnego. Nadeszła pandemia Covid, brak pracy, utrzymywanie się z jednej pensji, w tym wspieranie moich rodziców, mnóstwo długów, brak wyjścia. Od tamtej pory toczymy walkę.

Do dziś nie jesteśmy w stanie stanąć mocno na własnych nogach. Mówi się, że nie jest się słabym, jeśli prosi się o pomoc, więc postanowiliśmy spróbować.

Zwracamy się do siebie nawzajem po miłość i wsparcie, ale chcielibyśmy zbudować coś, co będziemy mogli wspólnie pielęgnować i realizować nasze marzenie.

Z góry dziękujemy!