Drodzy przyjaciele z Facebooka, droga rodzino... ostatnie kilka lat mojego życia było dla mnie koszmarem. Być może niewielu z was o tym wie, ale przez ostatnie dwa lata toczyłam walkę z brytyjskimi służbami socjalnymi o moją córkę Isabellę. Po zaciętej walce i wielu łzach udało mi się odzyskać godność, wygrywając sprawę rodzinną i sprowadzając córkę Isabellę do Rumunii. Władze brytyjskie zrobiły wszystko, co w ich mocy, aby oddzielić mnie od matki dziewczynki, a brytyjskie służby kłamały podczas procesu, aby mnie usunąć i sprzyjać adopcji mojej córki, podczas gdy ja pragnąłem jedynie jej dobra i normalnego życia rodzinnego. Policja postawiła mi zarzuty w ramach programu ujawniania informacji zwanego „Claire's Law”, twierdząc, że popełniłem 23 przestępstwa związane z przemocą, nieśmiertelnym duszeniem oraz posługiwaniem się bronią palną na prośbę mojej partnerki. Matce mojej córki właśnie zdiagnozowano autyzm. Nie wiedziałem o tym... Policja zabrała mi już paszport, zmuszając mnie do pracy na czarno w pralni samoobsługowej, co wpłynęło na ocenę rodzicielską w postępowaniu rodzinnym. Powyższe zarzuty nie miały być w żaden sposób ujawniane. Nie zrobiłem tego. Nie posługiwałem się bronią palną, nikogo nie dusiłem. Powinienem już zostać za to osądzony, a właściwie siedzieć w więzieniu, ale wciąż tu jestem. Wciąż tu jestem, ale wciąż tu jestem, ale wciąż cierpię, bo nie mogę pozwolić, by to dyktowało mi życie od teraz. Nie mogę żyć z tą dziurą w sercu, że straciłem wszystko. Matka tej małej dziewczynki się mnie boi, czuję się samotny i bezradny bez waszej pomocy.

Przetłumaczone za pomocą DeepL.com (wersja darmowa)