Jestem 52-letnim mężczyzną z Grecji, a moje życie stało się walką między rozpaczą a godnością. Jeszcze kilka lat temu miałem stabilną pracę jako kierownik oddziału w sektorze finansowym. Ciężko pracowałem, utrzymywałem żonę i trójkę naszych dzieci i choć nie byliśmy bogaci, żyło nam się wygodnie. Jednak wszystko zmieniło się po kryzysie gospodarczym w Grecji. Moja praca stała się nie do zniesienia, zmuszając mnie do grożenia ludziom przejęciem nieruchomości zamiast pomagać im w realizacji ich marzeń.

W 2018 roku podjąłem ryzykowny krok. Odszedłem z banku i zainwestowałem wszystkie swoje oszczędności w założenie firmy, mając nadzieję na stworzenie lepszej przyszłości dla mojej rodziny. Wtedy uderzyła pandemia, która wszystko zniweczyła. Po dwóch latach lockdownów i zmagań finansowych straciłem wszystko: firmę, oszczędności, a w końcu także małżeństwo. Moja żona poprosiła mnie, żebym opuścił dom, i choć bardzo mnie to zabolało, nie chciałem narażać naszych dzieci na ból związany z walką prawną. Od tamtej pory próbuję odbudować swoje życie, ale możliwości zatrudnienia w Grecji są ograniczone, zwłaszcza dla kogoś w moim wieku.

Podejmowałem dorywcze prace, sprzedałem wszystko, co mogłem, a nawet polegałem na życzliwości przyjaciół, aby jakoś się utrzymać. Mieszkam w piwnicy mojego brata, wiedząc, że wkrótce planuje ją wynająć. Ledwo starcza mi na jedzenie, a najbardziej boli mnie to, że nie stać mnie na spędzanie czasu z moimi dziećmi. Odległość między nami rośnie z każdym dniem.

Mimo to nie straciłam nadziei. Szukam możliwości w północnej Europie, gdzie mogłabym zarobić wystarczająco dużo, by odbudować swoje życie i godnie utrzymać rodzinę. Mam w zanadrzu potencjalną pracę, ale brakuje mi środków na niezbędne szkolenie i przeprowadzkę. Jeśli uda mi się zebrać 6 000 euro, w końcu uda mi się zmienić sytuację na lepsze.

Marzę o nowym życiu – takim, w którym będę mógł żyć skromnie, ale z dumą. Wyobrażam sobie siebie w małym domku otoczonym naturą, z moim psem Phoenixem u boku. Jest to pies ze schroniska, który sam przeszedł przez wiele trudności, a jego wytrwałość jest dla mnie inspiracją. Wolny czas spędzałbym na pielęgnacji drzewek bonsai, graniu na gitarze i czerpaniu radości z małych rzeczy.

Zawsze byłem zbyt dumny, by prosić o pomoc, ale teraz nie mam wyboru. Gdyby wystarczająca liczba osób mogła przekazać niewielką kwotę, mógłbym zacząć od nowa. Planuję udokumentować moją podróż – od rozpaczy do godności – filmując podróż z Phoenixem z Grecji do północnej Europy. Podzielę się moją historią z tymi, którzy mnie wspierają, pokazując, jak ich życzliwość zmieniła moje życie.

Nie proszę o bogactwo – tylko o szansę na godne życie i zapewnienie bytu moim dzieciom. Jeśli możesz mi pomóc, nie tylko zmienisz moje życie, ale także przypomnisz mi, że na świecie wciąż istnieje współczucie. Dziękuję za zainteresowanie moją historią.