Mam 33 lata. Zdiagnozowano u mnie zaburzenie schizoafektywne i utrzymuję się z niewielkiego zasiłku inwalidzkiego, żyjąc w warunkach finansowego zaniedbania, w toksycznym środowisku domowym, w którym doświadczam przemocy emocjonalnej, a także w atmosferze ogólnego ucisku i braku perspektyw w małym miasteczku w Rumunii. Autyzm u dorosłych jest w dużej mierze pomijany, a świadomość, a nawet otwartość na tę kwestię w tym kraju, z medycznego punktu widzenia, praktycznie nie istnieje, przynajmniej w małych miastach, gdzie dostęp do takich usług jest nieznany.

Ponad rok temu dowiedziałem się jednak o lekarzu, który mógłby być skłonny do przeprowadzenia oceny ASD u dorosłych w tym regionie. Jednak koszty takiej wizyty, ze względu na prywatny charakter gabinetu i jego lokalizację, mogą wynosić od 100 euro w górę. Moje zasiłki wynoszą mniej niż 100 euro miesięcznie, a moje wydatki przeznaczam na podstawowe potrzeby i koszty dojazdu.

Z tego powodu co miesiąc jestem zmuszona odkładać badania i leczenie, a wiele moich innych schorzeń pozostaje niezdiagnozowanych i nieleczonych.

Moje potrzeby medyczne obejmują:

Potrzebuję badań i skanów wątroby, dróg żółciowych i jelit, ponieważ miałam epizody związane z drogami żółciowymi, podczas których bardzo źle się czułam z powodu stresujących warunków lub otoczenia. Od grudnia 2025 r. nadal mieszkam w tym samym środowisku, które spowodowało moje dolegliwości, a moje schorzenia się nasiliły i nadal pozostają niezdiagnozowane.

Długotrwała dolegliwość nosa i gardła (przewlekły nieżyt nosa), która pozostaje niezdiagnozowana i nieleczona – w tym celu potrzebuję endoskopii, która kosztuje około 50–60 euro.

Choroba zwyrodnieniowa krążków międzykręgowych w odcinku lędźwiowym i szyjnym – mogę poddać się fizjoterapii, która jest w większości refundowana przez publiczny system opieki zdrowotnej, jednak muszę zapisać się na zajęcia pływackie, aby jak najlepiej radzić sobie z tą dolegliwością. Zaczęłam wykonywać łagodne ćwiczenia w domu – co znacznie złagodziło mój ból i poprawiło mobilność – i próbowałam biegać, ale bieganie może być szkodliwe dla moich pleców i zazwyczaj potrzebuję dużo czasu na regenerację, co utrudnia mi wytrwanie w tym. Ćwiczenia fizyczne są niezbędne do radzenia sobie z moim zdrowiem psychicznym i regulowania go, i chciałabym mieć możliwość opłacenia zajęć na siłowni lub dołączenia do grupy tanecznej, ale nie mogę tego zrobić w ramach mojego zasiłku.

Jeśli chodzi o zespół jelita drażliwego (IBS) i potrzeby żywieniowe, wielokrotnie głodowałam, aby uniknąć objawów IBS.

Zespół jelita drażliwego (IBS): długotrwała dolegliwość ściśle związana z moim zdrowiem psychicznym, ale ze względu na zależność finansową od innej osoby rzadko sama decyduję o tym, co jem. W związku z IBS potrzebuję badań, których koszt zaczyna się od 50 euro, aby ustalić moje potrzeby i sposób leczenia.

W 2024 roku chciałam zacząć tworzyć filmy na YouTube, w których opowiadam o swoich doświadczeniach jako osoby z zaburzeniami zdrowia psychicznego w tym kraju oraz o tym, jak panujące nastawienia, narracje i modele medyczne nie pomagają ani nie wzmacniają w sposób prawdziwy i słuszny osób żyjących z niewidocznymi niepełnosprawnościami, z pewną formą ASD lub neuroróżnorodnością i tak dalej.

Moim zamiarem jest uzyskanie jasności i potwierdzenia moich diagnoz oraz, mam nadzieję, bycie głosem zmian w podejściu tego kraju do zdrowia psychicznego oraz w sytuacji osób cierpiących nie tylko z powodu swoich schorzeń, ale także z powodu struktur ograniczających ich możliwości, które zmuszają je do zależności lub interakcji w sposób niegodny i niesprawiedliwy.