Jeśli czytasz te słowa, to prawdopodobnie dlatego, że twoje życie skrzyżowało się z życiem Fabry'ego, a może trafiłeś tu przez przypadek i nigdy go nie znałeś.

Mój mąż odszedł od nas kilka dni temu, po zmaganiach z chorobą zdiagnozowaną kilka lat temu, kiedy nasze córki były już na świecie. Pomimo siły, niesamowitej witalności i radości, które zawsze go charakteryzowały, choroba niesprawiedliwie i przedwcześnie go od nas zabrała, pozostawiając pustkę, której nic i nikt nigdy nie będzie w stanie wypełnić, w życiu wszystkich, którzy go znali i kochali.

Jednak Fabry nie pozostawił po sobie rozpaczy, lecz chęć życia, patrzenia w przyszłość, pozostawił nam wytrwałość i odwagę, ponieważ on był tym wszystkim, a ja chcę kontynuować to, czym byliśmy, czym był on, dla mnie i dla naszych córek.

To właśnie z tymi uczuciami, ale także z ogromną pokorą i godnością, postanowiłam rozpocząć tę zbiórkę funduszy. Mając tylko jedno źródło dochodu i małe dziewczynki, wiem, że droga będzie długa, z pewnością pełna radości, ale też nieuchronnie trudna. Nie wyobrażam sobie dalszego spłacania obecnego kredytu hipotecznego, ale dzięki 40 000 euro i pewnym wysiłkom udałoby mi się obniżyć ratę do poziomu, który byłby dla mnie do udźwignięcia, i zatrzymać nasz obecny dom. Utopia? Być może. Ale powiedziałam sobie, że muszę spróbować.

Z całego serca dziękuję wszystkim, którzy zechcą przekazać darowiznę, nawet anonimową, nawet symboliczną; dziękuję również tym, którzy zatrzymali się, aby przeczytać te kilka zdań, ponieważ jeśli nie mogą lub nie chcą przekazać darowizny, mam nadzieję, że sami otrzymają nadzieję, zaufanie lub inspirację, taką samą, jaką ja otrzymałam, czytając wiele smutnych historii, których łączy niezwykła chęć „wyjścia z tego”.