Ik heet Barbara en ben in augustus 53 jaar geworden. Het meest pijnlijke moment in mijn tragische leven was toen ik op 6 september 2000 mijn zoontje van 20 maanden verloor, die als gevolg van een operatie in een Hongaarse kliniek in mijn armen wegbloedde. Twaalf jaar later werd bij mijn zoon, die daarna werd geboren, botkanker vastgesteld.

We hebben wrede jaren doorgemaakt.

Ik heb nu twee kinderen, die inmiddels volwassen zijn.

Door al het leed dat ik heb meegemaakt, is mijn huwelijk stukgelopen, omdat het verdriet mij en mijn man uit elkaar dreef, met wie ik ook verschillen had qua cultuur, land en geloof.

Vijf jaar geleden leerde ik mijn nieuwe partner kennen, met wie ik nu al vier jaar samenwoon. Hij heeft geen kinderen.

Drie jaar geleden, toen ik 50 was, zijn we aan een IVF-programma begonnen, omdat we heel graag een baby wilden en ik verlangde enorm naar een gelukkige, succesvolle zwangerschap en een gezonde baby. Helaas werden we vanwege mijn leeftijd noch in Hongarije, noch in het nabijgelegen Brno of Bratislava meer toegelaten; we konden praktisch alleen nog maar naar Cyprus gaan, naar het Turkse deel ervan. We hebben vijf IVF-behandelingen met een donor doorlopen, waarbij bijna al onze spaargeld opging. Bij de eerste raakte ik zwanger van een tweeling, maar helaas kreeg ik anderhalve maand later een miskraam. Daarna had ik twee zogenaamde chemische zwangerschappen, en bij twee andere kwam het innestelingsproces niet eens op gang.

Ik wilde graag naar een nauwkeuriger, professioneler IVF-centrum waar ze me op deze leeftijd nog wel wilden behandelen, dus kwam ik via een aanbeveling terecht bij de kliniek van dr. Robert Kiltz in het Amerikaanse Syracuse. We hebben daar inmiddels ook al 4 IVF-behandelingen achter de rug, waarvan de laatste bijna geslaagd was. Net als eerder kwam de zwangerschap op gang, maar stierf het kindje. (Dit wordt het 'lege eicel-syndroom' genoemd.) Momenteel bereiden we ons voor op de vijfde behandeling daar, maar we zitten volledig in de schulden door de procedure tot nu toe en de aankoop van donoreicellen, die 500 USD per stuk kosten. Tot nu toe hebben we er 20 gekocht, waaruit 10 embryo's zijn gemaakt, en per implantatie hebben we er 2 gebruikt. Op dit moment vormen de reiskosten, vliegtickets en de kosten voor medicijnen en onderzoeken ook een grote last voor ons gezin, terwijl ik heel graag nog een paar pogingen wil doen en ernaar uitkijk om een baby in mijn armen te houden. Ik doe er alles aan wat mijn artsen hebben aanbevolen, zoals het volledig onder controle houden van mijn diabetes met een dieet en medicijnen, ik heb mijn levensstijl veranderd, ben afgevallen, enz.

Mijn enige droom is op dit moment een gelukkige rol als moeder. Als u hieraan wilt bijdragen, steun dan alstublieft onze doelstellingen! Ik ben u zeer dankbaar voor elke kleine bijdrage!

Hallo, mijn naam is Barbara.

Ons echte, pijnlijke verhaal begon nadat bij mijn tweede zoon, Nail, leukemie werd vastgesteld. Hij was pas 14 maanden oud. Hij werd met ernstig overgewicht geboren, omdat niemand bij mij zwangerschapsdiabetes had vastgesteld. Hij woog 5280 gram en was 59 centimeter lang, en de arts in het ziekenhuis gaf me geen toestemming voor een keizersnede. Ik huilde en smeekte hem, maar ik moest hem op natuurlijke wijze ter wereld brengen. Dit was de eerste grote medische fout in ons leven.

Nail reageerde goed op de oncologische behandeling, maar omdat men te laat ontdekte dat hij leukemie had, was er uitzaaiing in zijn rechteroor. Na zes maanden chemotherapie besloten de artsen een operatie aan zijn oor uit te voeren. Hij was toen 20 maanden oud. Na een operatie op de spoedeisende hulp van een ziekenhuis voor volwassenen stierf hij in mijn armen, omdat hij tijdens de operatie te veel bloed had verloren. De tweede grote medische fout kostte hem het leven. De chirurg dacht dat het geen kanker was, maar slechts een infectie, en sloot de wond niet en plaatste geen shunt. Hij hechtte de wond niet om pus af te voeren, maar het was een bloedende tumor. Er was geen arts bij ons in de patiëntenkamer, dus riep ik tevergeefs om hulp. Zijn laatste woorden waren: “Mama.” Een deel van mij stierf die dag ook met hem.

In het jaar daarop kreeg ik mijn derde zoon, Rinat, wiens naam wedergeboorte betekent. Ik kon niet gelukkig zijn met de zwangerschap en de bevalling, ik was diep depressief en zeven jaar lang huilde ik alleen maar. Twaalf jaar later, in 2012, op dezelfde dag als mijn zoon Nail, werd bij mijn derde zoon, Rinat, botkanker (osteosarcoom) vastgesteld. Deze zwarte dag was 20 maart. Mijn eerste gedachte was: laten we met z’n vieren – want we hadden ook nog een kind dat zeven jaar ouder was, genaamd Gengis – in de auto stappen en tegen een vrachtwagen botsen en samen sterven. Ik zei tegen mezelf: ik kan dit niet nog een keer.

Maar Rinat kwam naar me toe en zei: 'Mama, ik wil niet doodgaan.' En hij huilde. Op dat moment wist ik dat ik als een leeuwin voor zijn leven zou vechten en aan zijn zijde zou blijven tot mijn laatste ademtocht. We hadden geen geld omdat we in Oost-Europa wonen, vlakbij de grens met Oostenrijk, waar de salarissen erg laag zijn. Het gemiddelde salaris bedraagt nu minder dan 800 euro per maand. Ik was er rotsvast van overtuigd dat ik het geld bij elkaar zou krijgen om hem te laten behandelen als het moest, maar ik zou hem naar een beschaafd land brengen voor behandeling. Dat is wat er gebeurde. Uiteindelijk onderging hij in Engeland, in Londen, chemotherapie en een succesvolle operatie, waarbij zijn been gered werd, maar hij heeft nu een metalen prothese in zijn linkerbeen. Er is een metalen staaf geïmplanteerd van zijn heup tot zijn enkel. Ik heb een jaar met hem in het ziekenhuis doorgebracht.

Nu is Rinat 23 jaar oud en is hij toegelaten tot de universiteit in Nederland (Arnhem), en ik betaal nu al een jaar het collegegeld en de huur voor hem. Hij is afgelopen september begonnen met zijn studie communicatie. Hij is erg slim en het belangrijkste is: hij leeft!

Mijn oudste zoon, Gengis, nu 30, heeft de dood van zijn broer nooit kunnen verwerken. Hij heeft een ernstige borderline persoonlijkheidsstoornis en autisme; hij woont bij mij in huis en ik zorg voor hem. Hij kan niet werken vanwege zijn psychische problemen en paniekaanvallen, dus geef ik hem kleine klusjes in mijn bedrijf. Ik werk als coach en help mensen te herstellen van gewelddadige relaties.

Tijdens deze tragedies is mijn huwelijk met mijn man op de klippen gelopen omdat hij moslim was en ik christelijk, en het rouwproces hield ons uit elkaar. We waren allebei vol pijn, we hadden geen energie meer voor elkaar. Hij had ook psychische problemen en raakte zijn baan kwijt.

Ik heb bijna 20 jaar gewerkt met stervende kinderen en hun families in het kinderhospice. Zo heb ik boete gedaan, want ik kon mezelf nooit vergeven dat ik mijn zoon niet tegen de dood had kunnen beschermen. Na 20 jaar was ik het erg beu om omringd te zijn door stervende kinderen.

Ik ben gescheiden, verhuisd en heb een nieuw leven begonnen, helemaal vanaf nul. Mijn kinderen zijn achter mij aan gekomen. Sinds 2018 werk ik als coach.

Ik werkte 12-14 uur per dag om alles te betalen en mijn kinderen te helpen.

In 2020 ontmoette ik mijn huidige partner, Joseph, die 17 jaar jonger is dan ik. Hij is rustig en bescheiden, en werkt als accountant. Ik had nog nooit zoveel liefde van iemand gekregen; het gevoel dat ik belangrijk was en dat iemand me elke dag omhelsde, was nieuw voor mij. Hij heeft geen kinderen.

Hij is de geweldigste man naast mijn kinderen, die God in mijn leven heeft gestuurd. Ik voelde dat ik met hem een kans op een nieuw leven had. We besloten een gezin te stichten en kinderen te krijgen. Helaas was ik toen bijna 50 jaar oud, dus mijn eigen eicel was niet geschikt om zwanger te worden, dus zijn we met IVF met een donoreicel begonnen. In Hongarije staat de staat het IVF-programma niet toe boven de 42 jaar. We konden het grootste deel van de medicijnen alleen kopen, zonder overheidssubsidies. In Europa zijn er niet veel opties voor IVF-behandeling boven de 50 jaar, en onze tijd raakt op. We kwamen terecht in het Turkse deel van de hoofdstad van Cyprus (Nicosia). We hebben daar in twee jaar tijd vijf IVF-behandelingen ondergaan en ons geld raakte op, ook al werkten we allebei 16 uur per dag. We hadden één miskraam (6 weken), twee chemische zwangerschappen en twee keer hield de bevruchting helemaal geen stand. Er is nooit genetisch onderzoek gedaan. Niemand geeft ons advies over hoe we meer succes kunnen hebben met IVF. De laatste IVF was in Cyprus in april 2023 en ik geloofde echt dat het zou lukken. Helaas was er geen goede medische ondersteuning en hebben we niet eens met de arts gesproken. Er vinden 20 IVF-behandelingen per dag plaats, die door één of twee artsen worden uitgevoerd.

Aangezien de uitgerekende datum de verjaardag van mijn engelzoontje Nailka zou zijn geweest, beschouwde ik het als een teken van boven. Ik zou op 3 januari 2024 bevallen. Dit betekende veel voor mij. Hij werd geboren op 3 januari 1999 en stierf op 6 september 2000.

Helaas mislukte de IVF-behandeling opnieuw. Ik stortte volledig in.

Ik begon elke dag naar het YouTube-kanaal van een Amerikaanse arts, dr. Robert Kiltz, te kijken. Ik schreef hem een brief en hij antwoordde. Ik had het gevoel dat ik nog niet kon opgeven. Ik weet dat we bij CNY's in goede, zorgzame en liefdevolle handen zijn. Voor het eerst in ons leven hebben we het gevoel dat we echte hulp en zorg krijgen met het IVF-programma. Ik wil bovenal een gelukkige en rustige zwangerschap hebben en weer moeder worden, en ik wil dat mijn partner, Joseph, voor het eerst in zijn leven vader wordt.

We hebben weer hoop, die is uitgegroeid tot geloof, en bedankt dat jullie er zijn en de moed in ons houden.

Ik heb een boek geschreven ter nagedachtenis aan mijn kleine engeltje. Ik kon het boek niet uitgeven – ik weet niet hoe ik het via Amazon moet verkopen en ik heb geen geld voor marketing, maar ik stuur het u graag in het Engels toe, als u ons verhaal wilt lezen.

Ik geloof dat de zon ons zal toelachen en dat we eindelijk samen gelukkig zullen zijn. Ik droom vaak van mijn kleine tweeling, een jongetje en een meisje... Ik hoop dat deze droom ooit uitkomt en dat mijn lot vervuld zal worden.

In de VS, in de CNY-kliniek in Syracuse, hebben we 4 mislukte terugplaatsingen gehad; over een paar dagen hebben we de laatste en we moeten nieuwe embryo's maken met een eiceldonor, de procedure betalen en het opnieuw proberen. Voor mij zijn de kosten van reizen en verblijf in de VS nu te hoog, want met 9 IVF-pogingen (terugplaatsing van ingevroren embryo's) in 3 jaar tot nu toe, heb ik mezelf volledig in de schulden gestoken. Ik wil deze baby echt eindelijk in mijn armen houden. Help me alstublieft om mijn 10e en, indien nodig, daaropvolgende IVF-programma tot een succes te maken. Ik heb vaak geen geld voor de extra aanbevolen medicijnen en behandelingen. Ik ben dankbaar voor alle hulp!

Ik wil het geld besteden aan de kosten van de donoreicellen en de IVF-procedure, wat ongeveer 16.000 euro is, plus de aanbevolen tests, medicijnen en vliegtickets, accommodatie voor regelmatige reizen, in totaal meer dan 20.000 euro.