Vriendelijkheid werkt aanstekelijk. Geïnspireerd door de dagelijkse toewijding van een lokale buschauffeur heeft onze gemeenschap de krachten gebundeld om een dakloze hondenfamilie van de straten van Mauritius te redden. Nu ze veilig is, vecht Fifi – de veerkrachtige moeder – tegen kanker. We hebben uw hulp nodig om haar chemotherapie te financieren en de essentiële zorg te bieden die haar vier puppy’s nodig hebben om op te groeien. Elke donatie, hoe klein ook, houdt de golf van hoop in beweging.

~

Het verhaal van veerkracht en hoop

In een wereld die overspoeld wordt door conflicten is het soms goed om te onthouden dat er naast de stormen ook hoop bestaat. En het is aan ieder van ons om die hoop levend te houden.

Wij zijn een Pools/Kroatisch stel dat in een rustige buurt op Mauritius woont, met een gemeenschappelijk park in de buurt, waar we elke dag wandelen. Enkele maanden geleden zagen we daar iets heel hartverwarmends gebeuren: een bescheiden buschauffeur, Satish, die elke dag op hetzelfde tijdstip langskwam om de zwerfhonden te voeren die in het park onderdak hadden gevonden. Elke dag om 17.30 uur komt hij langs en voert hij alle 14 honden. De honden herkennen zijn claxon al van ver.

Wij zijn persoonlijk diep geïnspireerd door zijn onbaatzuchtigheid en volharding. Elke dag, ongeacht het weer of de feestdagen (we zagen hem er zelfs op Kerstmis en oudejaarsavond), komt hij gewoon langs voor die honden die door iedereen in de steek zijn gelaten. Rustig, zonder ophef of pretenties. Hij helpt ze gewoon weer een dag te overleven en draagt zijn steentje bij om deze wereld een beetje beter te maken.

Zijn inspanningen bleven niet onopgemerkt. Het duurde niet lang voordat andere dierenliefhebbers in de buurt geïnspireerd raakten. Plotseling was niet slechts één persoon, maar een hele gemeenschap betrokken. We begonnen elke dag snacks voor de honden mee te nemen. Iemand ververste stilletjes hun drinkwater. Iemand anders kookte een maaltijd. Iemand bracht wat voerbakken mee. Kleine daden van liefde die een verschil maakten voor degenen wier leven nooit gemakkelijk is geweest.

Het enige wat nodig was, was de volharding van één goedhartig persoon om de gemeenschap te inspireren.

Een paar maanden geleden beviel een van de oudere honden van vier schattige puppy's, die al snel de harten van de gemeenschap veroverden met hun lieve karakter en aanhankelijke houding. Hun moeder (door velen Fifi genoemd) is waarschijnlijk een van de meest veerkrachtige en positieve honden die we ooit hebben gezien. Zelfs toen haar lichaam uitgemergeld was door de zwangerschap op haar hoge leeftijd, rende ze elke dag naar ons toe, kwispelend met haar staart, ook al was het moeilijk voor haar.

De moeder en haar vier schattige vrouwelijke puppy's leefden tot nu toe in de buurt van de universiteit, vlakbij de beek, waar ze gemakkelijk toegang hadden tot water en beschutting. We werden al snel verliefd op hen en begonnen ze elke dag te bezoeken – niet alleen om ze te voeren, maar gewoon om bij ze te zijn en met ze te spelen.

Al snel realiseerden we ons dat we niet de enigen waren. Zoveel andere mensen begonnen hen te bezoeken en te voeren. En we denken dat velen hetzelfde dachten: deze lieve hondjes die zo naar menselijk contact verlangen, verdienen beter dan alleen maar op straat te blijven. Ze verdienen een echt thuis. Maar hoe konden we helpen?

Dit was de vraag waar we lang mee worstelden en waar we geen antwoord op konden vinden. We konden ze zelf niet adopteren, omdat onze visumsituatie op Mauritius op dit moment onzeker is en we veel te veel reizen voor ons werk om consequent voor die schatjes te kunnen zorgen. We hadden geen idee wat de beste manier zou zijn om deze hondenfamilie te helpen. Maar het gevoel van binnen was duidelijk: op de een of andere manier moesten we een manier vinden om te helpen. 

Alle kleine pups waren bovendien teefjes, en we wisten maar al te goed dat zodra ze loops worden, hun leven op straat niet makkelijk zal zijn. Ondertussen begon hun moeder, Fifi, iets te ontwikkelen dat op kanker leek.

Het eerste wat we probeerden te doen was een kleine fotosessie met hen en een bericht over hen op Facebook plaatsen. Dat leverde niet meteen resultaat op. Maar een dag later zagen we een advertentie over een gratis sterilisatie-evenement voor zwerfhonden, georganiseerd door een van de ngo's op Mauritius (Well-being of Strays). We namen contact met hen op en ze brachten ons meteen in contact met Christopher, die helpt met het vervoer van zwerfdieren. We voelden ons weer hoopvol. Hoewel we wisten dat het steriliseren en vervolgens onmiddellijk weer vrijlaten in het wild geen ideale oplossing is, voelde het als op zijn minst een kleine stap in de richting van een beter leven voor hen.

Maar de situatie nam een onverwachte wending. Op de dag dat hun transport gepland stond, kregen we een WhatsApp-bericht van een andere dierenliefhebber, Stephanie, die de afgelopen maanden ook voor dit lieve hondengezin had gezorgd en die onze post op Facebook had gezien. Ze vertelde ons dat de universiteit diezelfde ochtend had besloten om deze honden “weg te werken”. Gelukkig mislukten hun pogingen om ze te vangen. Maar de arme honden raakten getraumatiseerd – precies op de dag dat het transport voor hun sterilisatie was geregeld. Dat hadden we niet zien aankomen. Maar we besloten toch te proberen ze naar de dierenarts te brengen.

Toen we daar aankwamen, bij de beek, om op de dierenambulance te wachten, was Stephanie er al, samen met haar dochter, aan het spelen met de honden, die er weer hoopvol en vertrouwensvol uitzagen. Samen probeerden we een oplossing te bedenken om dit lieve hondengezin van de straat te houden, zodat niemand ze ooit nog kwaad zou doen. Maar de weg vooruit was onduidelijk.

Kort daarna kwam Christopher met zijn transport voor honden. We praatten even en lieten de honden aan hem wennen, en al snel begonnen de pogingen om ze in het transport te krijgen. Maar wat er daarna gebeurde, was ongelooflijk om te zien.

Enkele minuten nadat Christopher was aangekomen, parkeerde een stel hun auto in de buurt, die blijkbaar ook die pups te eten gaf. Misschien zo'n 10 minuten later parkeerde Satish, een buschauffeur die elke dag alle 14 zwerfhonden in de omgeving te eten geeft, ook zijn bus in de buurt. Al snel kwamen er enkele studenten die ook voor die kleine pups zorgden. Even later verscheen ook Anwar, die op de universiteit werkt en voor een aantal van deze honden zorgt. Al snel had zich een kleine menigte verzameld die voor Fifi en haar pups was gekomen. En hoewel het het vangen van de pups er niet makkelijker op maakte, was het absoluut hartverwarmend om te zien hoeveel deze lieve hondenfamilie voor zoveel mensen betekende. Iedereen uit deze kleine menigte zorgde voor hen en voerde ze, zonder dat anderen dat wisten. Sommigen wilden een bijdrage leveren voor hun behandeling. Iedereen was er simpelweg om ervoor te zorgen dat ze in orde waren en dat hen geen kwaad zou overkomen.

Toen begon het proces om de familie te vangen. Het was niet makkelijk, omdat ze al getraumatiseerd waren door de pogingen van die ochtend. Maar met de hulp van iedereen uit de gemeenschap werd het mogelijk. Fifi en een van haar liefste pups, Joy, waren het makkelijkst naar de auto te brengen. Andere pups verstopten zich tussen de rotsen. Aanvankelijk leek het onmogelijk om ze daar weg te halen – maar het onmogelijke werd mogelijk. Iedereen die zich had verzameld, hielp mee om zware rotsblokken te verplaatsen om de puppy's te redden en in de auto te brengen. De hele procedure duurde meer dan 3 uur en werd voornamelijk door vrijwilligers uitgevoerd.

Christopher vroeg ons toen wat de volgende stap zou zijn. Hij legde uit dat Fifi hoogstwaarschijnlijk kanker heeft en chemotherapie en opvang nodig heeft. We hadden geen plannen of ervaring met het omgaan met dit soort situaties. Hij zei dat hij een paar telefoontjes zou plegen, maar niets kon beloven.

De volgende dag kregen we het goede nieuws. Christopher zei dat hij de moeder en de pups in zijn opvangcentrum kon opvangen – wat voor velen van ons hier als een enorme opluchting voelde. Ze waren eindelijk veilig. 

Fifi's chemotherapie gaat binnenkort van start. Maar we geloven allemaal in haar: omdat we hebben gezien hoe sterk en veerkrachtig ze is.

De komende week gaan we actief op zoek naar een definitief thuis voor hen allemaal – omdat ze dat echt verdienen. Omdat ze waarschijnlijk tot de meest positieve en veerkrachtige zwerfhonden behoren die we ooit hebben gezien. Omdat ze nog steeds in mensen geloven.

Ondertussen zijn we op zoek naar financiële steun om de kosten van hun opvang, vaccinaties, ontworming en ook de chemotherapiebehandeling voor hun moeder te dekken. Als je geïnspireerd bent door hun verhaal en dat van de gemeenschap die zich verenigde om hen te helpen, help ons dan alstublieft de hoop voor hen levend te houden. Zelfs een kleine bijdrage helpt enorm.

Vergeet niet dat het allemaal begon met één goede daad van een onbaatzuchtige man. We weten nooit wat het domino-effect zal zijn van het goede dat we vandaag doen.

~

De kosten:

Opvang voor de Fifi's gedurende 31 dagen: 9300 MRU (175 euro)

Opvang voor Joy, Happy, Hope en Goofy: 24.900 MRU (465 euro)

Chemotherapie voor Fifi (inclusief vervoerskosten): 20.000 MRU (370 euro)

Twee reiskisten om ze naar Frankrijk te kunnen vervoeren: 15.000 MRU (275 euro)

Eventuele extra ontvangen fondsen zullen worden gebruikt voor ontworming en vaccinatie van de hele familie, evenals voor het aanschaffen van speelgoed, dekens en andere benodigdheden voor Fifi en haar kinderen, of om extra dagen van hun verblijf in het asiel te dekken indien nodig.

~

Hoe kunt u nog meer helpen?

Help ons het nieuws te verspreiden! Elke extra keer dat je dit deelt, brengt hen dichter bij het vinden van hun definitieve thuis.