Ik weet niet precies waar ik moet beginnen. Ik dacht dat ik een goed leven had: ik was getrouwd en had twee kindjes gekregen waar ik dol op ben, maar nadat de kinderen er waren, besefte ik dat er helemaal niets goed was. Ik ontdekte dat mijn zoon autisme had en extra aandacht van mij nodig hadom zich te kunnen ontwikkelen. Ook ontdekte ik dat mijn man verslaafd was aan gokken en al zijn geld daar aan uitgaf, wat ervoor zorgde dat ik afstand nam en worsteldeIk was vastbesloten om de kinderen op te voeden op welke manier dan ook en zonder hulp van iemand, totdat ik via een vriendin een man leerde kennen en we vrienden werden. Hij leek me te willen helpen om een beter leven voor mijn kinderen te hebben en hen alles te kunnen bieden, op voorwaarde dat ik een reis naarGriekenland voor hem te maken en dat hij me bij terugkomst wat geld zou geven. Dat deed ik: ik maakte die reis, die een valstrik bleek te zijn, en belandde een jaar lang ver van mijn kinderen in de gevangenis. ik heb al die tijd behoorlijk geleden omdat ik geen enkel contact had met de kinderen, aangezien ze niet met me wilden praten aan de telefoon omdat ze dachten dat ik ze in de steek had gelaten, dus verloor ik de goede band die ik met hen had en toen ik eindelijk terugkwam, wilden mijn kinderen me niet meer, ze willen alleen hun vader. Ik weet echt niet wat ik moet doen. Ik wil afstand nemen van deze man die maar doorgaat met zijn spelletjes, maar ik denk aan de zwakheid van de kinderen ten opzichte van hem en ik weet niet wat ik moet doen.