Geachte mevrouw/meneer,

Ik wil graag mijn verhaal met u delen, dat acht jaar geleden begon en sindsdien mijn leven volledig heeft veranderd. Ik werd van de ene op de andere dag ernstig ziek. Wat voor anderen vanzelfsprekend is – eten, werken, de geneugten van het dagelijks leven – is voor mij een onbereikbare droom geworden.

Er ontstond een constante, ondraaglijke pijn op één plek in mijn buik, alsof ik voortdurend last had van darmkrampen. Ik kan de pijn soms alleen verlichten door er hard op te drukken – zo breng ik elke dag door. Eten is voor mij geen genot, maar een kwelling: ik kan nauwelijks eten en heb moeite om op gewicht te blijven. Ik moest bijna alles uit mijn dieet schrappen, maar zelfs de weinige voedingsmiddelen die ik in theorie zou kunnen eten, veroorzaken pijn.

De afgelopen jaren heb ik er alles aan gedaan om de oorzaak van mijn ziekte te vinden. Ik heb talloze artsen in het hele land bezocht, traditionele en alternatieve behandelingen geprobeerd en drie operaties ondergaan, maar ik sta nog steeds op hetzelfde punt. De diagnose, die moeilijk vast te stellen was, is onder andere dat de zenuwen in mijn darmen niet goed werken. Ze hebben het over slechts één optie: een stoma, maar er is geen garantie dat dit daadwerkelijk een oplossing zou zijn.

De ziekte heeft niet alleen mijn lichaam, maar mijn hele leven verwoest. Ik ben niet alleen mijn baan kwijtgeraakt, maar ook een droom – om moeder te worden. Door de ziekte is dit tot nu toe niet mogelijk geweest, ook al was het mijn grootste wens. Ik zou nog steeds een kans hebben als ik snel zou kunnen herstellen, maar daar heb ik medische hulp voor nodig, die ik me momenteel niet kan veroorloven.

Ook mijn huwelijk is op de klippen gelopen. Aanvankelijk stonden mijn familie en mijn man achter me, in de overtuiging dat ik zou herstellen. Maar in de loop der jaren is de hoop vervaagd en vandaag de dag sta ik er alleen voor met mijn pijn. Ik leef in een kwetsbare relatie die me niet alleen fysiek, maar ook mentaal uitput.

Maar zo ben ik niet. In wezen ben ik een vrolijke, humoristische vrouw die van het leven houdt, die vecht, die nooit opgeeft. Maar nu heb ik het gevoel dat ik het niet meer alleen kan redden. Ik wil niet zo leven, ik wil niet accepteren dat pijn en hulpeloosheid mijn leven bepalen.

Tot nu toe heb ik nog nooit om hulp gevraagd. Ik heb er altijd de voorkeur aan gegeven om te geven, maar nu ben ik gedwongen om mij tot u te wenden. Ik geloof nog steeds dat er een arts is, een behandeling die mij kan helpen. Maar om daar te komen, heb ik steun nodig.

Alsjeblieft, help me als je kunt om de strijd voort te zetten en een kans op een normaal leven te krijgen. Ik ben je enorm dankbaar voor elke vorm van steun.

Met een dankbaar hart en dank u wel.