Pijnpatiënten worden in de geneeskunde niet erkend.

Het is al moeilijk genoeg voor pijnpatiënten dat ze in Oostenrijk geen behandeling krijgen, en dit terwijl Oostenrijk herhaaldelijk is opgeroepen om meer voor pijnpatiënten te doen.

Het Oostenrijkse sociale stelsel verhindert ook dat pijnpatiënten zich in het buitenland kunnen laten behandelen, doordat pijnpatiënten niet als gehandicapten worden beschouwd, hoewel hun pijn hen sterker beperkt dan andere reeds erkende handicaps.

Als pijnpatiënt heb je zelden een pijnvrije periode waarin je voor je eigen huishouden kunt zorgen en heb je daarom meestal ondersteuning van huishoudelijke hulpen en verpleegkundigen of van familieleden.

Wat voor gezonde mensen een kleine uitdaging is, is voor pijnpatiënten een odyssee met onzekere afloop. Een wandeling naar de winkel wordt een marathon en het zweet stroomt niet alleen, maar vereist ook een rustperiode na deze eigenlijk korte activiteit, die zich zelfs met meerdere dagen pijn laat voelen.

Vaak is 15 minuten aan het fornuis staan al zo zwaar dat een korte rustpauze ervoor zorgt dat de pizza in de oven verbrandt of dat de rijst aan de pan vastkoekt.

Vanuit het oogpunt van de PVA, ÖGK en AMS worden deze personen toch als arbeidsgeschikt aangemerkt, omdat pijn niet zichtbaar is en de aandoening niet wordt erkend als een serieuze beperking.

Dagen waarop een pijnpatiënt bijna geen pijn heeft, zijn uiterst zeldzaam en in die tijd mag de patiënt zijn huishoudelijke taken niet uitvoeren of gewoon genieten van de pijnvrije tijd – NEE, de wetgever bepaalt dat de pijnpatiënt op dat moment een beroepsactiviteit moet uitoefenen. Daarbij maakt het de wetgever niet uit dat deze dagen niet voorspelbaar zijn of een zekere regelmaat volgen.

Elke pijnpatiënt moet er rekening mee houden dat hij 's nachts niet kan slapen als hij pijn heeft en al meerdere afspraken bij openbare instellingen of overheidsinstanties heeft gemist, omdat hij pas vroeg in de ochtend in slaap is gevallen, of al meerdere dagen wakker is zonder ook maar een minuut slaap te hebben gehad, wat leidt tot zwakteaanvallen en ongelukken in huis.

De toegediende opiaten werken alleen als de pijn iets minder is en bij hevige pijn proberen de betrokkenen vaak door rustig te liggen de pijn uit hun hoofd te krijgen, wat in de meeste gevallen juist niet lukt en de betrokkene urenlang met de pijn worstelt.

Omdat de pijnpatiënt zoveel onbegrip van de medische wereld heeft ondervonden, trekt de patiënt zich ook steeds meer terug uit de samenleving en de gezondheidszorg, aangezien er geen langdurige en effectieve behandelingen zijn die zijn lijden verlichten.

De pijnpatiënt wordt aan zijn lot en zijn pijn overgelaten.

Ik zamel geld in voor juridische stappen tegen de willekeur van de staat om deze mensen aan hun lot over te laten en hen hun bestaansmiddelen te ontnemen door hen niet te erkennen. Een precedent zou veranderingen in het systeem teweeg kunnen brengen en het eindelijk mogelijk maken dat getroffenen zich in het buitenland, waar de richtlijnen voor een uitgebreide pijnbehandeling zijn geïmplementeerd, kunnen laten behandelen.

Het gaat er ook om dat de staat de kosten voor deze behandelingen op zich neemt of de patiënt zodanig compenseert voor het nalaten van de staat, dat deze behandelingen gefinancierd kunnen worden.

Een persoonlijk verslag over deze situatie in Oostenrijk vind je via de link