Hoe is het zo gekomen...

Ik heb in 2016 mijn vaste baan opgezegd

Ik ben naar Griekenland gegaan om vluchtelingen te helpen en ben daar gebleven. Nu ik na al die jaren weer terug ben in Zweden, krijg ik het moeilijk en heb ik dringend hulp nodig.

Mijn lichaam is zo kapot en ik heb constant vreselijke pijn in mijn rug en knieën. Ik had moeite om hier in 2023 een baan te vinden toen ik besloot om in Zweden te blijven, ondanks mijn opleidingen en ervaring. Het resultaat was dat mijn financiën instortten, omdat het Zweedse systeem voor werklozen en mensen met ziekteverlof rampzalig is. Ik heb nu twee jaar gestreden en besloten om niet bij de deurwaarder terecht te komen, en ook om de pijn te doorstaan en een baan te vinden.

Ik heb het gered, ik heb een baan gevonden en ik ben NOG niet bij de deurwaarder terechtgekomen.

Maar de pijn die ik heb is soms ondraaglijk en ik krijg steeds meer problemen met lopen. Ik slaap bijna niet meer, en dat leidt tot een gevoel van constante vermoeidheid. Mijn hart en gedachten zijn echter nog steeds bij alle vluchtelingenkinderen aan wie ik tien jaar van mijn leven heb gewijd, maar ik heb geen mogelijkheid meer om naar Griekenland te reizen, dus nu doe ik af en toe wat updates en stuur ik af en toe een paar dozen. Mijn grootste prioriteit is nu om niet dakloos te worden, bij de deurwaarder terecht te komen of zo ziek te worden dat ik helemaal niet meer kan lopen ... dus ik besefte dat ik om hulp moest vragen.

Ik heb één ding dat bijna het belangrijkste is dat ik bezit, en dat is een auto. Bouwjaar 2016. Ik heb daar ook een hypotheek op genomen en ik ben doodsbang om hem te verliezen. Zonder auto kan ik nergens komen en ook niet naar mijn werk ... Ik blus elke maand branden en mijn energie begint op te raken.

Dit was niet hoe ik me de laatste jaren voor mijn pensioen had voorgesteld, ik ben nu 62 jaar.

ABSOLUUT elke kleine financiële bijdrage zou me nu helpen, en ik ben jullie natuurlijk

bedankt voor het lezen / EVA