Ik had nooit gedacht dat ik dit ooit zou moeten doen, maar hier zijn we dan…

Ik ben een alleenstaande moeder van 29 jaar en ik zit in financiële moeilijkheden. Nu ik dat gezegd heb, wil ik u graag uitleggen hoe ik in deze situatie terecht ben gekomen.

De belangrijkste reden voor mijn financiële ellende is dat ik altijd het geluk van mijn gezin boven alles heb willen stellen, zelfs als dat betekende dat ik mezelf moest ontzeggen om hen een plezier te doen. Maar ik ben op een punt gekomen waarop dit me in zo'n moeilijke situatie heeft gebracht dat ik 's nachts niet kan slapen en elke dag een knoop in mijn maag heb bij het idee dat de deurwaarders bij mij aankloppen... Ik heb elke dag sombere gedachten, soms kunnen zelfs mijn drie kinderen die niet uit mijn hoofd krijgen, terwijl ik alles voor hen zou geven. Maar ik zeg tegen mezelf dat het voor mij makkelijker zou zijn, dat ik dit leven niet voor mijn kinderen wil. Ik wil een toekomst voor hen opbouwen, maar ik ben niet in staat om dat te doen, mijn tranen smaken bitter, ik weet niet meer wat ik moet doen.

Dit is dus een laatste flessenpost. Ik vraag nooit iets aan iemand, maar ik heb geen keuze meer. Als ik mijn kinderen wil zien opgroeien, moet ik om hulp vragen, want anders red ik het niet.

Aan u die dit bericht leest: zelfs een kleine donatie zou een enorme last van mijn hart halen en ik zou u daar mijn hele leven dankbaar voor zijn. Ik weet dat het slechts woorden zijn, maar het is alles wat ik vandaag heb: eeuwige dankbaarheid voor u.

Bedankt namens een moeder in het donker die hoopt een sprankje hoop te zien.