Ik schrijf dit met een bezwaard hart en grote nederigheid.

Ik woon en werk momenteel in Bulgarije, waar ik een bescheiden maandsalaris van 500 euro verdien. Ik ben een Indiase staatsburger die hierheen kwam met hoop – hoop om mijn leven opnieuw op te bouwen en verantwoordelijkheid te nemen voor de lasten uit het verleden en het heden van mijn familie.

In India veranderde mijn leven voorgoed toen ik mijn moeder verloor. Tijdens haar ziekte en na haar overlijden had ik geen andere keuze dan meerdere persoonlijke leningen af te sluiten om de medische kosten en begrafeniskosten te dekken en een deel van de schulden af te lossen waar zij en ik al mee worstelden. Op dat moment waren overleven en waardigheid belangrijker dan rentetarieven of gevolgen op de lange termijn.

Vandaag de dag zijn die leningen een ondraaglijke last geworden. De rentetarieven zijn extreem hoog en het totale maandelijkse aflossingsbedrag is hoger geworden dan mijn maandelijks inkomen. Ondanks dat ik eerlijk werk en op alle mogelijke manieren probeer mijn financiën op orde te houden, bereik ik een punt waarop ik de aflossingen wellicht niet langer kan volhouden. De angst om een wanbetaler te worden houdt me 's nachts wakker. Ik wil niet dat de herinnering aan mijn moeder – of mijn eigen integriteit – wordt getekend door mislukking.

Ik vraag niet om liefdadigheid zonder verantwoordelijkheid. Ik vraag om een kans om op adem te komen, om weer op eigen benen te staan. Als ik hulp krijg om deze leningen af te lossen, beloof ik het volledige bedrag in de loop van de tijd terug te betalen. Ik kan me ertoe verbinden om elke maand 250 euro van mijn salaris te betalen aan degenen die mij steunen, totdat elke euro is terugbetaald.

Dit verzoek komt voort uit eerlijkheid, pijn en hoop. Elke vorm van hulp – financieel of zelfs begeleiding – zou meer voor me betekenen dan ik in woorden kan uitdrukken. Bedankt dat je de tijd hebt genomen om mijn verhaal te lezen en mijn verzoek in overweging te nemen.

Met dankbaarheid en respect,

Saikat Chakraborty