Geachte,

ik heb lang nagedacht of ik dit zou schrijven. Het valt me niet makkelijk. Maar soms komt er een moment dat je moet toegeven dat je het niet meer alleen kunt. En dat de enige weg vooruit is om om hulp te vragen.

Een tijdje geleden ben ik uit elkaar gegaan met mijn partner. De kinderen zijn bij haar gebleven, dus heb ik haar het huis gelaten — ik wilde dat ze een veilig thuis hadden. Maar het huis is later verkocht. Alles wat ik had opgebouwd, was verdwenen. Toch bleef ik bij mijn dochter, die worstelde met een verslaving. Ik hielp haar zo goed als ik kon. Samen hebben we een hel doorgemaakt, maar vandaag is ze op de goede weg. Ik heb haar gered – en dat betekent meer voor me dan wat dan ook.

Maar deze weg heeft zijn sporen nagelaten. Door schulden en kosten ben ik mijn auto kwijtgeraakt en in financiële problemen geraakt. Toch heb ik een baan en doe ik mijn uiterste best.

Ik woon nu bij mijn ouders, die ernstig ziek zijn. Mijn moeder vecht tegen kanker, mijn vader verkeert eveneens in slechte gezondheid. Ik ben terug naar huis verhuisd om hen te helpen. Het huis is echter oud, de ramen laten de kou door en de kachel heeft zijn beste tijd gehad. De winter komt eraan — en ik wil hen graag ten minste warmte in huis bieden.

Ik kan geen lening krijgen. Ik heb het geprobeerd. Maar mijn verleden achtervolgt me. Daarom wend ik me tot u. Met mijn laatste krachten en met veel moed.

Als u kunt helpen — met een donatie, met werk, met advies — zal ik u oneindig dankbaar zijn. Niet voor mezelf. Voor mijn ouders. Om hen in deze moeilijke tijden tenminste wat waardigheid en warmte te kunnen bieden.

Bedankt voor het lezen. Bedankt dat het u niet onverschillig laat.

Met vriendelijke groet,  

Bostjan