Ik had nooit gedacht dat het zo zou eindigen. Niet zo.

Op mijn 22e dacht ik dat ik mijn leven inmiddels wel op orde zou hebben. Ik dacht dat ik een plan zou hebben. Maar nu, met een rugzak vol kleren die ik niet eens nodig heb en nergens om naartoe te gaan, weet ik niet eens wat het plan is. Mijn ouders hebben me vanochtend het huis uitgezet, hun woorden koud en definitief, alsof er een deur voor mijn neus dichtsloeg.

"Ga weg," zei mijn vader, zijn stem hard als steen. "Je bent geen kind meer. Zoek het maar uit."

Ik wist niet wat ik moest zeggen. Ik wist niet hoe ik terug moest vechten. Ik stond daar maar, verdoofd, terwijl ze toekeken hoe ik wegging – alsof ze naar een vreemde keken die wegliep. Alsof ik er niet toe deed.

Ik dacht erover om iemand te bellen – een van mijn oude vrienden, misschien – maar wie zou iemand als ik willen helpen? Ik heb sinds de middelbare school met niemand meer contact gehouden. Ze zijn allemaal verder gegaan, volwassen geworden, hebben hun leven op orde. Ik kan amper een baan behouden, laat staan een plek vinden om te verblijven.

Ik probeerde te lopen, in de hoop dat ik misschien een manier zou vinden om de dag door te komen. De zon is nog aan de hemel, maar het voelt al alsof ze voor mij ondergaat. De straten zijn leeg, mensen haasten zich voorbij, en ik voel me alsof ik onzichtbaar ben. Mijn maag knort, maar ik heb geen cent te makken. Zelfs geen kleingeld.

Ik dacht erover om terug naar huis te gaan, maar ik weet dat dat niet kan. Ze hebben duidelijk gemaakt dat ik niet welkom ben. En ik weet niet wat erger is: eruit gegooid worden, of weten dat ik niet eens gemist word.

Ik heb een bankje in het park gevonden. Het is nu koud en het bankje is harder dan ik dacht. Ik trek mijn knieën op om warm te blijven, maar niets helpt. De honger knaagt aan me, maar meer nog is het de eenzaamheid. Het voelt alsof ik wegzink, alsof ik verdwijn.

Ik sluit even mijn ogen, gewoon om eraan te ontsnappen. Maar dat lukt niet. Ik weet niet wat ik nu moet doen. Waar moet ik heen? Wie zal er om me geven?

Het enige wat ik zeker weet, is dat er geen weg terug is. Ik heb alles verpest. En nu ben ik alleen met deze lege stad.