Goedendag, beste donateurs. Ik heb een vriend die een broer heeft, Vašek, en beiden zijn geboren met hersenverlamming. Ik zou graag hun wens in vervulling laten gaan en ik zou heel graag willen dat de jongens een gelukkiger leven krijgen.Staat u mij toe hun verhaal hier te plaatsen, dat mijn vriend Jiřík zelf heeft geschreven. Wees zo vriendelijk om ten minste een klein bedrag bij te dragen en zo hun levenssituatie te verlichten. Ik zou heel graag willen dat beide broers gelukkig zijn, nu het leven hen het belangrijkste, namelijk gezondheid en een gezin, niet heeft geschonken. -------Houd er alstublieft rekening mee dat hij hersenverlamming heeft, dus zijn verhaal zal niet helemaal foutloos zijn, ook al is hij een heel handige jongen

Wij zijn Jiří en Václav, we zijn twee eierzwillingetjes die met hersenverlamming zijn geboren. Toen we één jaar oud waren, veranderde ons leven. Ik heb een beperking aan mijn bewegingsapparaat, wat betekent dat ik alleen een lichamelijke beperking heb. Ik ben lichamelijk gehandicapt, maar mijn broer heeft momenteel ook een beperking. Tot onze zesde gingen we naar de kleuterschool omdat beide ouders urenlang werkten, en vanaf onze zesde was mama thuis bij ons. Mama was bij onsen hielp ons met alles wat we zelf niet konden, zoals ons aankleden, naar het toilet gaan, enz. Mijn broer en ik hebben al meerdere operaties achter de rug. Onze vader gedroeg zich niet altijd als een vader; mama leerde ons om zo zelfstandig mogelijk te zijn, dus als mama bijvoorbeeld boodschappen ging doen, zorgde ik voor mijn broer. Ik gaf hem te eten en als het nodig was, gaf ik hem ook medicijnen. Ik hoefde hem bijvoorbeeld niet eens om te kleden. Ook naar het toilet gaan hielp ik hem 32 jaar lang, ook al waren onze ouders samen. Mijn moeder zorgde voor hem, of ik, afhankelijk van de omstandigheden. Ondanks alle valkuilen en ontberingen hebben onze ouders een vriendschappelijke relatie, ook al moet ik toegeven dat ik mijn vader al die jaren op de een of andere manier niet kan vergeven, ook al hou ik van hem. Toen we klein waren,en stuurde ons een berichtje en altijd als we bijvoorbeeld in de stad waren om boodschappen te doen, nam ze ons mee of mama speelde zelfs competitief volleybal, dus als ze kon, nam ze ons mee naar toernooien, we gingen jarenlang op kamp en zo verder, mama regelde dat allemaal voor ons, toen we klein waren nam ze ons ook mee naar het zwembad, nu zijn we volwassen en omdat mama ons niet meer thuis kon houden en om ervoor te zorgen dat we opgevangen zouden worden als er iets met haar zou gebeuren, heeft ze voor ons woonruimte geregeld in een instelling die 'Domov Na Zámečku' heet, in de regio Olomouc. Het is een instelling die 'Domov Na Zámečku' heet. Er zijn hier verschillende woonvormen; het is letterlijk een kasteel dat is omgebouwd tot woonruimte voor mensen met een beperking. Mijn broer en ik wonen in een woonvorm voor mensen met een beperking; het is in de regio Olomouc, we wonen. Ik weet niet precies hoe lang, drie of vier jaar. We zijn iedereen heel dankbaar voor jullie hulp ♥️♥️♥️♥️♥️