Hallo,

mijn naam is Zdravko. Ik ben een verpleegkundige uit Slovenië en werk momenteel in de eerstelijnsgezondheidszorg. Mijn professionele leven is al vele jaren nauw verbonden met mensen die te maken hebben met psychische problemen, rouw en verlies.

Voordat ik mijn huidige functie bekleedde, werkte ik 14 jaar in de psychiatrie en de geestelijke gezondheidszorg. In die tijd sprak ik vaak met mensen die een dierbare hadden verloren — soms plotseling, soms door zelfmoord. Deze gesprekken zijn me bijgebleven. Ze zijn me niet alleen als professional bijgebleven, maar ook als mens.

Ik heb mijn broer verloren door zelfmoord.

Deze ervaring gaf me een diep, persoonlijk inzicht in wat het betekent om op deze manier iemand te verliezen van wie je houdt – de schok, de onbeantwoorde vragen, de stilte die vaak volgt, en het gebrek aan gestructureerde ondersteuning voor degenen die achterblijven. Het is iets waar je nooit helemaal “overheen komt”, maar je leert ermee te leven.

Dit persoonlijke verlies is een van de belangrijkste redenen waarom mijn professionele pad zo nauw verbonden is met geestelijke gezondheid, zelfmoordpreventie en ondersteuning van nabestaanden.

Ondanks dat ik fulltime werkte, besloot ik mijn opleiding voort te zetten. In 2025 rondde ik met succes mijn masteropleiding af, gebaseerd op een internationaal onderzoeksproject tussen Slovenië en Zweden, gericht op stereotypen en vooroordelen over geestelijke gezondheid onder de algemene bevolking. Sindsdien ben ik uitgenodigd om als onderzoeker deel te nemen aan verschillende studies en om te spreken op internationale conferenties.

Maar hier houdt mijn reis niet op.

In oktober 2026 wil ik me inschrijven voor een doctoraatsprogramma in de gezondheidswetenschappen. Mijn doel is niet academisch prestige. Mijn doel is impact.

Via mijn doctoraatsstudie wil ik:

• bijdragen aan onderzoek dat het begrip van het stigma rond geestelijke gezondheid vergroot,
• helpen bij het ontwikkelen van betere en toegankelijkere ondersteuningssystemen voor mensen die een dierbare door zelfmoord hebben verloren,
• ouders ondersteunen die een kind hebben verloren,
• en, op de lange termijn, toekomstige verpleegkundigen en zorgprofessionals opleiden met empathie, evidence-based kennis en menselijkheid.

Zelfmoord blijft wereldwijd een groot probleem voor de volksgezondheid. Elke zelfmoord raakt meerdere levens — families, vrienden, collega's. Toch is de ondersteuning voor de getroffenen vaak versnipperd of ontoereikend. Ik geloof dat onderzoek, onderwijs en praktijkervaring samen tot betekenisvolle verandering kunnen leiden.

Om me in te schrijven voor een doctoraatsstudie heb ik ongeveer 15.000 euro nodig, die zal worden gebruikt voor:

• collegegeld,
• verplichte academische activiteiten,
• reiskosten in verband met conferenties en doctoraatsverplichtingen.

Ik zal, zoals altijd, naast mijn studie blijven werken.

Als je ervoor kiest om deze reis te steunen, help je niet alleen één persoon met studeren. Je steunt kennis die is gevormd door zowel professionele ervaring als persoonlijk verlies, gericht op het verbeteren van de geestelijke gezondheidszorg en ondersteuning voor degenen die dat het hardst nodig hebben.

Bedankt voor het lezen, het delen en voor alle steun die u kunt bieden.

Met dankbaarheid,

Zdravko