Hallo!

Mijn naam is July en ik ben een 22-jarige afgestudeerde in de biologie uit Polen. Onlangs ben ik naar Frankrijk verhuisd om een nieuw leven te beginnen met mijn partner, die Frans is. We zijn allebei queer — ik ben een non-binaire lesbienne en zij is een transfeminiene lesbienne, en daarom is het voor mij belangrijk om uit mijn thuisland weg te blijven.

Vandaag (28 oktober) vraag ik om steun om ongeveer € 1700 in te zamelen voor een volledige tandheelkundige behandeling die mijn leven compleet zou veranderen. Voorheen had ik geen goede tandheelkundige zorg en nu heb ik te maken met de pijnlijke gevolgen daarvan.

Mijn verhaal (ingekort)

Ik ben opgegroeid in een arm en onondersteunend gezin waar ik aanvankelijk niet heb geleerd hoe ik goed voor mijn hygiëne moest zorgen – omdat we heel weinig geld hadden, wilden mijn ouders niet dat ik water verspilde aan overmatige verzorging. Momenteel heb ik geen gewoonte om voor mezelf te zorgen; ik moet mezelf er altijd aan herinneren om te douchen, mijn gezicht te wassen, huidverzorging te doen en mijn tanden te poetsen. Meestal is het mijn vriendin die me daarbij helpt. Ik heb dagelijks last van chronische pijn, waardoor ik niet in staat ben om eenvoudige taken uit te voeren, aangezien zelfs te lang staan me pijn bezorgt. Overdag val ik in slaap van uitputting, zelfs als ik niets doe, en dus zou ik, als mijn partner er niet was, blijven slapen zonder mijn tanden te poetsen.

Toen ik een tiener was, begonnen mijn psychische problemen. Ik had constant zelfmoordneigingen, ik begon mezelf uit te hongeren, ik had geen steun behalve van internetvrienden die ook 'moe' van me werden. Ik zocht hulp bij mijn moeder op mijn ergste moment — toen ik mijn zelfmoord aan het plannen was. Ik kreeg een behandeling tegen depressie en begon met een eenvoudige therapie. Het was ook toen mijn moeder me voor het eerst sinds mijn vroege kindertijd naar de tandarts bracht om een aantal van mijn tanden te laten behandelen (de laatste keer dat ik me herinner dat ik naar de tandarts ging, was toen ik ongeveer 10 was). Ze gaf mij nog steeds de schuld dat ik niet voor mijn tanden zorgde en dat ik beter had moeten weten.

Op mijn vijftiende onderging ik mijn eerste wortelkanaalbehandeling. Door een niet-gediagnosticeerde eetstoornis en slechte mondhygiëne zat mijn mond vol gaatjes. Alle behandelingen die ik toen kreeg, waren erg goedkoop, met verzekering en zonder verdoving. Daardoor raakte ik getraumatiseerd door de tandartspraktijk, voelde ik me beschaamd en was ik bang om in de toekomst tandheelkundige hulp te zoeken.

Na vele jaren lukte het me mijn angst te overwinnen en naar een privékliniek te gaan, waar ik een röntgenfoto liet maken van mijn verstandskiezen die pijn deden in mijn tandvlees. De tandarts merkte op dat ik veel gaatjes had en hoewel hij erg vriendelijk was, lukte het me slechts één tand te laten behandelen (die van de eerdere wortelkanaalbehandeling jaren geleden). De tand was al erg beschadigd, een deel ervan stond scheef, en ik moest een dure composietvulling laten plaatsen om hem te bedekken, aangezien het mijn hoektand is. Gelukkig hoefden mijn verstandskiezen niet getrokken te worden. De tandarts merkte ook op dat ik ernstige parodontitis heb, wat me nog banger maakte om een andere tandarts te zoeken. Mijn tandvlees bloedde snel, waardoor het behandelen van mijn gaatjes niet zo eenvoudig kon worden uitgevoerd.

Een jaar later, ondanks dat ik mijn mondhygiëne had verbeterd, heb ik nog meer tandproblemen. Ik heb elke dag pijn. Ik lach nooit met mijn tanden, als ik lach, bedek ik mijn mond of houd ik hem dicht. Omdat ik me schaam, aangezien mijn voortanden ook verrot zijn, probeer ik het in te houden. Totdat ik meer geld heb, totdat ik een stabiel leven heb om een goede behandeling te krijgen, met verdoving, van iemand die empathisch en zachtaardig is. Maar die momenten komen nooit.

Een maand nadat ik mijn thuisland verliet op zoek naar een beter leven voor mezelf, zit ik nog steeds zonder baan. Mijn partner, met wie ik samenwoon, slaagt erin om als bijlesdocent te werken en ze krijgt wat hulp van haar ouders. Plotseling kreeg ik de ergste kiespijn van mijn leven en voelde ik het in mijn hele kaak kloppen. Ik weet dat het komt van de tand die een paar maanden geleden brak en die ik niet heb laten behandelen – ik wachtte tot ik in een betere situatie zou zijn om dat te doen, na mijn afstuderen, als ik meer vrije tijd zou hebben. Zelfs toen het pijn deed, liet ik het zo, omdat ik een hoge pijngrens heb. Ik at ook geen hard voedsel meer. Maar deze keer was de pijn ondraaglijk, ik kon er niet van slapen of eten. Zelfs de sterkste pijnstillers werkten niet. Ik beefde en huilde ervan. Het is de eerste keer dat ik ooit zoveel pijn heb gevoeld. Mijn partner belde de tandarts in de middag, maar helaas was het vrijdag, dus de snelste afspraak die ik kon krijgen was op maandag – ik moest het hele weekend met pijn doorkomen. En wat er nog zou komen was nog erger, want als buitenlander heb ik geen sociale zekerheid en bovendien schaam ik me enorm voor mijn gebit en ben ik doodsbang voor de tandarts.

Ik heb de tand laten trekken en ik heb een behandelplan voor al mijn tanden gekregen. Het was helemaal niet makkelijk voor me, maar gelukkig sprak de dokter in de kliniek Engels en was hij heel zachtaardig tegen me, alsof ik een klein kind was. Ik zou heel graag mijn behandeling voortzetten, want ik heb een heel plan met een overzicht van mijn gebit gekregen — er moet nog een tand worden getrokken, maar op dit moment is mijn prioriteit dat mijn mond geneest en de infectie verdwijnt. Ik heb daarvoor antibiotica en mondwater gekregen.

TW: mijn tandvlees na de extractie hieronder

In de tabel kun je zien dat de extractie, het consult en de rtg me in totaal €210 hebben gekost; ik kon het alleen betalen dankzij de hulp van de vader van mijn partner. Daarnaast zijn er nog meer uitgaven. Ik begrijp dat mensen veel ergere problemen hebben dan gaatjes, hoewel je moet weten dat veel gezondheidsproblemen ook verband houden met de tanden. Ik heb ook dagelijks last van chronische pijn — migraine, endometriose en hoogstwaarschijnlijk het Ehlers-Danlos-syndroom, aangezien ik voortdurend last heb van gewrichts- en rugpijn. Ik word ook nog steeds behandeld voor mijn psychische aandoening (depressie en borderline persoonlijkheidsstoornis), dus het is gewoon heel veel voor mij.

We wonen in een heel klein appartement met mijn lieve asielhondje Tosia en een paar Afrikaanse slakken waar ik dol op ben. We proberen zoveel mogelijk geld te besparen, maar het is een wijk vlakbij Genève, een erg dure stad. Mijn moeder kan me hier niet helpen, omdat ze alleen woont in mijn thuisland en mijn broer is in april overleden. Ik hoop snel een baantje als oppas te vinden, want dat is de enige ervaring die ik heb, maar het duurt lang. Ik spreek nog geen Frans. Voorlopig zou ik elke hulp die ik van jullie kan krijgen zeer op prijs stellen. Ik zou graag weer willen eten zonder kiespijn, ik zou graag snel weer willen glimlachen, als mijn voortanden worden behandeld. Ik weet dat ik waarschijnlijk ook facings nodig heb en ik overweeg een brug, een kroon of een implantaat voor mijn ontbrekende tand (en tanden, binnenkort). Dat staat nog niet op de planning, voorlopig is het mijn prioriteit om weer gezond te worden. Heel erg bedankt voor uw begrip.

Update 1: Vandaag (10 november) heb ik mijn eerste gebitsreiniging gehad! Dat was erg belangrijk voor mij met het oog op mijn toekomstige behandeling van gaatjes. Ik ben erg blij met het resultaat, zoals je kunt zien!

Update 2: Slecht nieuws: gisteravond (19 november) werd ik wakker met het gevoel dat er een klein voorwerp in mijn mondzat . Het bleek de tand te zijn die getrokken moest worden.

Hij is tijdens mijn slaap min of meer doormidden gebroken en ik ben erg teleurgesteld omdat ik mijn mondverzorging heel strikt volgde. Maar ik weet dat hij erg beschadigd was. Ik ben deze week net begonnen met mijn baan en ik heb niet genoeg geld om de rest te laten verwijderen, omdat ik bang ben dat het snel geïnfecteerd raakt. Ik heb jullie hulp nu meer dan ooit nodig...