Beste lezer!

Help ons de hoop levend te houden om een droom waar te maken!

Ik schrijf u in de hoop dat u begrijpt dat deze pagina onlangs bij mij opkwam als een van onze laatste opties. Ik ben T. Margit, uit Hongarije.

Ik start een inzamelingsactie voor mijn familie. Helaas wordt onze situatie steeds erger. We dachten dat we het tegen 2024 zouden kunnen oplossen met een lening van mijn werk of met de hulp van vrienden. Laten we even teruggaan in de tijd om beter te begrijpen hoe het zo ver is gekomen.

In de zomer van 2022 bleek dat mijn moeder kanker had. Ik nam ontslag, zij kwam bij ons wonen en ik zorgde voor haar tot april 2024, toen ze overleed. Op dat moment waren de moeilijkheden die zouden komen al merkbaar, maar ik had nooit gedacht dat we zo diep zouden zinken. Na het overlijden van mijn moeder ging ik weer aan de slag bij de Hongaarse Post, tot september vorig jaar. In die periode onderging ik een nieroperatie. (De vermoedelijke diagnose was een kwaadaardige niercyste.) Gelukkig bleek na de operatie dat het toch niet kwaadaardig was, en konden ze alles in één keer opereren. Tegelijk met de operatie liet de toenmalige eigenaar weten dat we moesten verhuizen, omdat hij het huis wilde verkopen. Nu hebben we dankzij kennissen een dak boven ons hoofd, want zelfs nu zouden we niet genoeg geld hebben voor een borgsom. We bezitten geen onroerend goed. Bovendien staat er een vervallen huis in het district Tolna, waar de moeder van mijn partner momenteel woont, dus het huis verkopen is absoluut geen optie.

Ik ben niet teruggegaan naar het postkantoor omdat ik op een scooter werkte en ik na de operatie geen risico wilde nemen.

Ondertussen werkte mijn partner dag en nacht. Hij is elektricien, zijn baas heeft een eigen bedrijf. Toen hij zag hoe onze financiële situatie snel verslechterde, maakte zijn baas misbruik van de situatie. Mijn partner werkte zelfs op zaterdag zodat we het konden terugbetalen, maar de schuld bleef maar groeien. De baas liet altijd net genoeg van het salaris over om weer om een voorschot te vragen. Deze situatie maakt me vreselijk verdrietig, omdat mijn partner zijn werk altijd eerlijk en naar beste vermogen heeft gedaan. Ik maak me zorgen om hem, ik ben bang dat hij het niet aankan. In 2019, na het overlijden van zijn vader, kreeg hij een zenuwinzinking, die hij met ongelooflijke wilskracht en onze steun te boven kwam.

Ik heb het gevoel dat niet alleen de graafschappen naar ons land zijn teruggekeerd, maar dat we ook weer een land van landheren en horigen zijn geworden. Natuurlijk was ik constant op zoek naar werk, helaas zonder succes. Hierdoor moest ik ook medische hulp zoeken voor mijn zenuwen. Ik studeer momenteel Engels (met staatssteun), misschien kan ik op die manier effectiever een baan vinden, zodat we in ieder geval weer een beetje beter op eigen benen kunnen staan.

Een van onze twee dochters schrijft zich momenteel in, de andere volgt volgend jaar. Ze wil heel graag naar een tweetalige middelbare school en wat geld voor haar diploma-uitreiking, zodat ze haar garderobe kan vernieuwen. Helaas hebben we al een tijdje niet veel kunnen kopen. Ze zijn trouwens allebei heel goede leerlingen; ze gaan met de bus naar school in Székesfehérvár. Ons kind dat zich momenteel inschrijft, is erg geïnteresseerd in natuurkunde en astrofysica. Als we onze levensstandaard tegen de tijd dat ze afstudeert op zijn minst weer op het minimumniveau zouden kunnen brengen, zouden we ervoor kunnen zorgen dat ze een kans heeft om toegelaten te worden tot een betere universiteit in het buitenland. Ik vraag hiervoor uw hulp, beste lezer!

Geef mijn partner alstublieft een kans, zodat hij niet op een onmenselijke manier hoeft te werken, zonder respect, overgeleverd aan de genade van anderen. Als we een huurwoning zouden kunnen vinden in Fehérvár (waar honden welkom zijn, we willen ze niet opgeven) en de borgsom zouden kunnen betalen, zou ik in een groter gebied naar werk kunnen zoeken. Natuurlijk zouden we eerst onze schuld bij de baas aflossen, die helaas behoorlijk hoog is. Onze 18 jaar oude auto is onlangs kapot gegaan en heeft het volledig begeven, waardoor de mogelijkheden om in de toekomst naar het werk te gaan ook zijn afgenomen. De kosten om hem te laten repareren zijn enorm gestegen vanwege onze bestaande schulden. Hierdoor kan mijn partner geen baan vinden (hij zit vast aan deze baan en omstandigheden) waar zijn vakkennis echt gewaardeerd zou worden.

Ik vraag niet dat iedereen vanaf nu ons leven financiert, alleen een eerste "duwtje", een touw waarmee we uit de bodem van de put kunnen klimmen. De trap naar boven werken we zelf uit.

Ik weet niet wat het einde van mijn initiatief zal zijn, maar we geven niet op, wat er ook gebeurt. Ik weet dat veel mensen in een vergelijkbare of slechtere situatie zitten dan wij. Wees niet bang om te vragen en, bovenal, geef niet op. Moeten we ons hiervoor schamen? Iedereen moet dit voor zichzelf afwegen. Het kostte me veel moeite om mezelf ertoe te zetten dit verhaal te schrijven. Vooral vanwege mijn kinderen. Zij kunnen er immers niets aan doen. Al is het om geen andere reden, help hen dan alstublieft, al is het maar door dit te delen. Ik begrijp degenen die anderen niet kunnen of willen helpen, maar oordeel alstublieft niet! Niemand weet wanneer hij of zij in een vergelijkbare situatie terechtkomt. Ik dank u bij voorbaat hartelijk voor al uw hulp!

Met vriendelijke groet: Margit Turi uit Hongarije