Beste vrienden, zowel nieuwe als oude,

ik ben hier om jullie steun te vragen. Ik ben onlangs weduwe geworden en ben me er nu heel erg van bewust hoe kwetsbaar het leven is. En dus, hoewel ik altijd al een dromer ben geweest, droom ik nu denk ik groots, voordat de tijd voor mij of nog meer van mijn dierbaren opraakt. Maar ik heb jullie hulp nodig, want zonder jullie zal het niet mogelijk zijn.

Tot mijn tiende groeide ik op op een klein eilandje in Micronesië. Aan de andere kant van de wereld dan waar ik nu ben. Het kostte me dertig jaar om terug te keren voor een bezoek – dat was drie jaar geleden. Ik ontdekte dat, ondanks het feit dat ik al die jaren bijna geen contact had gehad (er was geen internet of telefoon toen ik vertrok), ik nog steeds door oude vrienden werd verwelkomd met open harten en de eervolle titels 'dochter' en 'zus'. Ze zijn misschien geen familie van bloed, maar ze zijn familie door banden die nog dieper gaan – die van liefde.

Nu zou ik willen dat ik mijn vier kinderen daarheen kon meenemen, zodat ze mijn 'familie' kunnen ontmoeten, de plekken kunnen zien waar ik ben opgegroeid en een andere manier van leven kunnen leren kennen – de manier van mijn jeugd.

Ik zou het geweldig vinden als we daar deze zomer heen konden gaan, als dat mogelijk is. Maar de vluchten zijn waanzinnig duur – we moeten 4 tot 7 keer overstappen om er daadwerkelijk te komen! Daarom wend ik me tot jullie om hulp te vragen bij dit (misschien ietwat gekke) avontuur.

Ik zou ontzettend dankbaar zijn voor jullie steun!

Bedankt dat jullie er zijn.

Ania Morrison en zonen