Ik vraag niet om luxe.

Ik vraag om een kans.

Ik heb lang getwijfeld of ik dit wel zou schrijven.

Het is niet makkelijk om toe te geven dat je niet alles alleen aankan.

Het is nog moeilijker om te zeggen dat je moe bent — niet fysiek, maar diep van binnen.

Elke dag sta ik op, werk ik, doe ik mijn best.

Voor anderen lijk ik 'in orde'.

Maar de waarheid is dat ik sommige avonden in stilte zit en me afvraag

hoeveel ik nog in mijn eentje kan dragen.

Ik ben niet op zoek naar medelijden.

Ik ben niet op zoek naar makkelijke oplossingen.

Ik ben op zoek naar steun.

Ik wil gewoon een beetje rust.

Het gevoel dat als er een slechte dag komt, ik niet instort.

Dat ik kan ademen, zonder angst voor wat morgen brengt.

Elke bijdrage – echt elke bijdrage – betekent meer dan je misschien denkt.

Het gaat niet alleen om geld.

Het is een boodschap: “Ik zie je. Je bent niet alleen.”

Met jouw hulp hoop ik fundamenten te leggen:

voor stabiliteit,

voor veiligheid,

voor een leven waarin je je niet meer constant zorgen hoeft te maken.

Als je niet in staat bent om te doneren, helpt het delen van dit bericht al meer dan je denkt.

En als je dat wel kunt, dank ik je – uit de grond van mijn hart.

Want voor mij is dit niet zomaar een donatie.

Het is hoop.