Hallo lieve mensen, mijn naam is Alexandru. Ik kom uit Roemenië, ben 27 jaar oud en maak een heel moeilijke periode in mijn leven door. Mijn vriendin is zwanger; over zes maanden krijg ik een zoontje en ik heb jullie hulp nodig.

Vorig jaar in oktober ben ik in Duitsland gaan werken, omdat we het hier erg moeilijk hadden. Ik besloot te gaan om wat geld te sparen, zodat we weer op eigen benen konden staan en, als alles goed zou gaan, een toekomst konden veiligstellen. Maar helaas was het niet zo eenvoudig als ik dacht. ik had een baan gevonden in een magazijn voor kledinglabels. Ik kende geen Duits, maar dat was daar niet verplicht. Ik belde, ik sprak met iemand en het leek alsof alles in orde was. De persoon met wie ik had gesproken was aardig en had gezond verstand. We hadden over alles gesproken en het leek me dat alles in orde was. Hij betaalde ook mijn vervoer en bood me € 50 per week aan voor eten, afgetrokken van mijn eerste salaris. Ik had niet zoveel geld om rond te komen, dus ik was erg blij. Ik kwam daar op maandagochtend aan, ze brachten me onder in een accommodatie waar collega's uit Roemenië waren, het was perfect, ik had iemand om mee te praten, het waren rustige, verstandige en respectvolle mensen. De persoon met wie ik had gesproken belde me de volgende ochtend, ik moest aan het werk, de eerste week was best goed, ik raakte gewend aan het werk, ik deed het goed, ze waren tevreden over me, ze boden me zelfs €50 aan voor eten. Na twee weken begonnen de bazen zich slecht tegen me te gedragen, ze maakten mijn werk zwaarder, ze schreeuwden, ze boden me niet eens geld aan, ik zat in ieder geval zonder geld, ik had geluk dat mijn collega's met wie ik in het appartement verbleef me uitnodigden om met hen aan tafel te eten en dat zij zagen dat ze zich slecht gedroegen, ik deed op het werk al het mogelijke om gelukkig te zijn, maar tevergeefs; zo ging het een maand lang, totdat ze besloten me eruit te schoppen en zonder mijn vervoer te betalen; ik stond op straat zonder geld, Ik wist niet wat ik moest doen, ik had geen geld, ik had geen eten, niets. Ik probeerde ergens anders onderdak te vinden, maar tevergeefs. Ik sprak niet eens Duits om me te kunnen redden. De Duitse autoriteiten hielpen me met niets. Na twee dagen op straat, erg moe omdat ik niet had geslapen of gegeten, besloot ik te proberen met de trein terug te gaan naar mijn land. Het waren de ergste dagen van mijn leven. Ik verliet Frankfurt; bij elk station waar ik uitstapte, begreep niemand me. Ik vertaalde via de telefoon en legde uit wat er met me was gebeurd, maar niemand was geïnteresseerd. ik kreeg twee boetes tot München, de anderen gaven me geen boete, ik had geluk. In München vond ik een trein naar Oostenrijk; in Salzburg kwam de douanepolitie en ze deden hetzelfde bij mij: al die boetes en ze zetten me uit de trein. Dat is wat er met me gebeurde tot ik thuiskwam; ik kreeg minstens 8 of 9 boetes, ik weet ze niet meer precies; ik was 4 dagen onderweg. Na een tijdje begonnen de boetes thuis bij mij binnen te komen; ze waren strafrechtelijk, ze hadden me aangeklaagd. Help me alstublieft om ze zoveel mogelijk te betalen, om geld in te zamelen; het zijn grote bedragen die ik niet kan betalen, onze familie kan ons nergens mee helpen, ze kunnen zelf amper rondkomen. Ik heb geprobeerd een oplossing te vinden om te betalen, maar tevergeefs. Mijn vriendin is zwanger; ze heeft al twee maanden niet gewerkt. dat is alles wat ik heb en ik zie geen uitweg. Ik vond dit nuttig en besloot mij tot u te wenden. De boetes bedragen ongeveer € 6.000. Ik kan ze nergens betalen en als ik ze niet betaal, komen ze mij in de gevangenis zetten. Ik kan mijn kind en vrouw niet alleen achterlaten. Ik doe een beroep op uw genade. Dank u wel.