Moooonia, Monika, word wakker! Sta op! Je hebt lang genoeg geslapen. Nu is het genoeg! Kom terug naar ons!

Samen kunnen we meer bereiken!

Laten we Monica helpen om uit haar gevangenschap te komen, laten we haar helpen weer gezond te worden.

Onze geliefde en enige dochter Monika op een gewone werkdag, op de ochtend van 9 oktober 2024. Ze ging vrolijk op weg naar haar werk. 

Ze was erg blij dat ze na het afronden van de kunstacademie een baan in haar vakgebied had gekregen.

Maar ze zou haar werk niet bereiken, want op haar levenskaart verscheen een keerpunt – een tragisch verkeersongeval – of zelfs twee in één.  

In een oogwenk werd ze aangereden door een razend ree, dat met een gewicht van meer dan 200 kilo vanuit het bos de weg op rende, en een fractie van een seconde later kreeg ze een dodelijke frontale botsing met een razende auto uit de tegenovergestelde richting.

Monica's hart stopte met kloppen. Ze zat vastgeklemd in de auto, bewusteloos en zonder enig teken van leven. De brandweerlieden en het medische team die ter plaatse kwamen, slaagden erin om na enkele minuten dappere reanimatie de bloedsomloop te herstellen. Ze konden zelf het wonder dat zich had voltrokken niet geloven.

Volgens hen zijn slachtoffers met dergelijke verwondingen ter plaatse altijd verloren.

Na het vervoer met de LPR-helikopter naar het Universitair Medisch Centrum in Opole onderging Monika een reeks complexe operaties, waaronder de stabilisatie van haar gekneusde rechterheup, een gebroken been en vooral een levensreddende neurochirurgische ingreep, want, zoals de arts ons bij het eerste contact op de intensive care vertelde, was Monika bijna haar hoofd kwijtgeraakt. Ze had gebroken halswervels van C0 tot C3, beide achterhoofdskondylen met een naar binnen gerichte verschuiving, een gekarteld ruggenmerg, talrijke hematomen, ook in de halsslagader, in het hypofysegebied (...). Haar hersenen waren enkele minuten lang zuurstofarm geweest. Volgens de artsen was alleen het deel van de hersenen dat verantwoordelijk is voor de ademhaling in optimale conditie. Er bestond gerechtvaardigde bezorgdheid of Monika de nacht na de operatie zou overleven, of het zwaar beschadigde ruggenmerg in staat zou zijn haar levensfuncties gedurende een langere periode in stand te houden. Het oordeel luidde: zelfs als ze het zou overleven, zou ze geen arm of been kunnen bewegen, ze zou geen contact meer hebben, omdat een aanzienlijk deel van haar hersenen – frontale, pariëtale, temporale en occipitale kwabben (...) – als gevolg van de langdurige hypoxie was afgestorven. 

Monika heeft het overleefd en leeft nog. Het is een wonder. Er zijn nu 6 weken verstreken sinds dit tragische ongeval. Onze dochter, verzwakt door een zware orthopedische operatie, heeft vele strijd gewonnen. Ze heeft twee keer een longontsteking overwonnen, twee keer een conjunctivitis en andere septische bacteriën verslagen die haar van ons wilden wegnemen. 

Sinds 9 oktober 2024 zijn we elke dag bij haar. We rijden dagelijks 300 kilometer van onze woonplaats naar het ziekenhuis en terug om met Monia te praten, voor haar te zingen, muziek voor haar te spelen, haar gezicht te masseren, haar kwetsbare handen, handen en voeten te strelen, al haar zintuigen en receptoren te stimuleren, haar activiteit aan te wakkeren, haar verlangen om terug te keren naar onze wereld. De artsen constateren op de aangesloten monitoren dat haar vitale functies tijdens onze bezoeken aanzienlijk toenemen. Dat geeft ons hoop en kracht om te handelen.

We boeken de eerste successen. De artsen zelf hebben een week lang vol ongeloof naar Monika gekeken. Monika opent haar ogen, reageert op de dag- en nachttijd, reageert op licht, is begonnen met haar ogen te bewegen, is begonnen haar mond te bewegen, maakt haar eigen unieke gezichten, draait haar hoofd lichtjes van de ene naar de andere kant, reageert heel sterk op de lichtste aanraking door beide benen bij de knieën te buigen, kan haar hand onwillekeurig samenknijpen (...) en nog niet zo lang geleden zou ze het niet overleven, ze zou niet eens met haar wimpers knipperen.

We proberen Monika te laten deelnemen aan het ontwakingsprogramma voor volwassenen in een cerebraal coma, want Monika, die we tot nu toe nog niet hebben genoemd, is een volwassen, mooie 29-jarige vrouw, een bescheiden maagd die onlangs bereid was een eigen gezin te stichten.

We staan in contact met een aantal zorginstellingen en ziekenhuisafdelingen die dit soort behandeling voor comapatiënten aanbieden en 12-maandenprogramma's uitvoeren. Het gaat bijvoorbeeld om: „Budzik dla Dorosłych” in Warschau, „Rehstab” in Limanowa, het ziekenhuis in Częstochowa, in Jastrzębie Zdrój, in Brzeg of „Repty” in Tarnowskie Góry (...).

Helaas moet men overal tot 12 maanden op de wachtlijst staan voor opname; in elke plaats wachten 2,3 tot 8 personen voor Monika. Elke instelling heeft aan het einde van het jaar te weinig middelen uit het Nationaal Gezondheidsfonds om de behandeling te subsidiëren, en nieuwe beslissingen over de limieten worden pas begin 2025 genomen. Voor Monika betekent elke dag vertraging in de beroepsrevalidatie echter een kleinere kans om terug te keren naar de wereld van bewuste, redelijk fitte en gezonde mensen.

Een particulier revalidatiekamp voor Monika met professionele medische begeleiding door een dagelijks team van artsen, neurorevalidatie, neurologie, muziektherapie, hydrotherapie enz. kost ongeveer 15 000 PLN voor een verblijf van twee weken in een centrum. De maandelijkse kosten voor deelname aan een privé-revalidatieprogramma, zoals dat bijvoorbeeld door „Budzik” in Warschau wordt aangeboden, bedragen ongeveer 35.000 PLN per maand. Dat kunnen we ons helaas niet veroorloven. We denken dat bijna niemand zich zo'n uitgave kan veroorloven, zelfs als het om zo'n belangrijk levensdoel gaat.

Ik, de moeder van Monika, heb mijn baan al opgezegd om aan Monika's zijde te staan en haar genezingsproces te ondersteunen. In de situatie waarin we ons bevinden, zou ik me niet aan mijn werk kunnen wijden. Op dit moment ontvang ik een ziekte-uitkering vanwege een zenuwinzinking, maar over een paar maanden zal mijn ziekteverlof op zijn (...). Monika's vader werkt in een kleine particuliere autogarage en zijn inkomen is in de huidige situatie voldoende voor de kosten, de benzine voor de dagelijkse ritten van en naar Monika's woning en voor bescheiden levensmiddelen.  

Monika heeft gewerkt, zodat ze voorlopig een ziekte-uitkering heeft opgebouwd, maar ze kan die niet zelf gebruiken, ze kan niet zelf voor haar welzijn zorgen, en wij, haar ouders, willen en kunnen voorlopig niet over haar financiële middelen beschikken, in ieder geval niet totdat de rechtbank ons tot haar wettelijke voogden benoemt, en dat duurt (...).

In deze situatie wenden wij ons tot u, beste lezers, voor financiële hulp, ook al is het maar een zo klein mogelijk bedrag, dat Monika en haar ouders in de eerste fase van Monika's behandeling zal helpen, d.w.z. het veiligstellen van haar verblijf in een gespecialiseerd centrum voor de behandeling van personen - ontwaken van volwassenen uit een cerebraal coma, aangezien het ziekenhuis in Opole, waar ze momenteel verblijft, geen reden ziet om haar op de intensive care, de orthopedie of een andere afdeling te behandelen.

Mocht Monika, God verhoede het, niet in aanmerking komen voor een van de programma's omdat ze aan bepaalde medische criteria moet voldoen, of als ze een dergelijk 12-maandenprogramma afrondt en het voor haar mogelijk wordt om naar huis terug te keren, zullen we het ingezamelde geld gebruiken om haar woning aan te passen aan het dagelijks functioneren en de revalidatie, en om professionele zorg te waarborgen. 

Bij voorbaat hartelijk dank voor alle hulp, namens ons en vooral namens Monika!