Het is niet makkelijk om hulp te vragen.

We hebben er lang over nagedacht, met een mengeling van verlegenheid, hoop en een beetje angst.

Mijn partner en ik delen al sinds jaar en dag een eenvoudige droom, die voor ons echter enorm is:

een klein huisje in de bergen, een plek die we eindelijk 'thuis' kunnen noemen, waar we stabiliteit, stilte en een toekomst kunnen opbouwen.

We stellen ons een eenvoudige plek voor, misschien een klein boerderijtje, midden in de natuur.

Niet alleen als ruimte voor onszelf, maar als een plek die na verloop van tijd ook anderen kan verwelkomen.

Een droom binnen de droom, die misschien ooit vorm kan krijgen, is om een tweede kans te geven aan enkele dieren die uit moeilijke situaties zijn gered: ezeltjes, geitjes, een paar paarden of pony's, dieren die vaak vergeten worden, maar in staat zijn tot een diepe en vriendelijke band.

Vooral de ezeltjes nemen, vanwege hun geduldige en gevoelige karakter, een speciale plaats in onze verbeelding in.

Het idee is niet om iets groots of gestructureerds te creëren, maar een plek van zorg en respect, die na verloop van tijd ook een ontmoetingsplaats kan worden:

kleine momenten van dierentherapie, eenvoudige activiteiten met kinderen of kwetsbare mensen, gelegenheden voor authentiek contact met de natuur en met de dieren.

We weten dat dit alles tijd, middelen en kleine stapjes vereist.

Maar elk project ontstaat, voordat het werkelijkheid wordt, vanuit een plek.

En vandaag is die plek er voor ons nog niet.

Net als veel jonge stellen in Italië werken we hard, brengen we offers en zien we van veel dingen af.

Maar ondanks onze voortdurende inzet is het steeds moeilijker geworden om een aanzienlijk bedrag opzij te zetten: de kosten van levensonderhoud stijgen, contracten zijn onzeker, banken sluiten deuren die alleen op papier reële mogelijkheden leken.

We hebben het meerdere keren geprobeerd, we hebben ons geïnformeerd, we hebben erin geloofd... maar we zijn afgewezen.

Het was pijnlijk om deze droom uit het oog te zien verdwijnen.

Want het is geen gebrek aan wil, maar aan middelen.

We hebben geen grote familiehulp of vangnetten achter ons.

We hebben alleen onszelf, onze vastberadenheid en de hardnekkige wil om niet op te geven.

En daarom zijn we hier.

We vragen niemand om ons leven op te lossen.

We vragen om een klein gebaar, al is het maar symbolisch, dat ons helpt een stap dichter bij iets te zetten dat voor ons stabiliteit, rust en toekomst betekent.

Elke bijdrage, hoe klein ook, is niet alleen een donatie:

het is een steentje, een teken van vertrouwen, een uitgestoken hand die ons eraan herinnert dat dromen soms gedeeld kunnen worden.

Als je besluit ons te helpen, weet dan dat dit voor ons heel veel betekent.

Echt waar.

Bedankt, al is het maar voor het lezen van ons verhaal. 🩵