Hallo.

Mijn naam is Santiago, ik ben 21 jaar oud en woon momenteel in Florence. Mijn droom is om arts te worden en ook dit jaar heb ik besloten om alles op alles te zetten om de toelatingstest voor geneeskunde te halen.

Ik studeer elke dag heel hard, terwijl ik parttime werk om in mijn levensonderhoud te voorzien, aangezien ik helaas ben opgegroeid in een heel bescheiden gezin, dat financieel langzaam aan het instorten is, of beter gezegd, we hebben de bodem al bereikt. Nu ben ik verplicht om te werken, ook al zou ik het liefst al begonnen zijn met studeren, maar dit jaar heb ik een sabbatical genomen om kleding te kunnen kopen, of simpelweg om uit te gaan. Geloof me, het is moeilijk te geloven, maar het is echt moeilijk om thuis zelfs maar 5 euro te vragen. Het geld is beperkt, we zijn met drie kinderen, mijn vader is arbeider en mijn moeder is schoonmaakster die niet eens 8 euro per uur verdient. Dit is de situatie waarin ik al meer dan 6 jaar leef, en die steeds erger wordt omdat we ook nog eens uit ons huis worden gezet (de eigenaar wil het appartement verkopen en niet meer verhuren) en we schulden hebben. Het is natuurlijk ondenkbaar voor een gezin zonder vermogen en met een bescheiden inkomen om een huis te huren in Florence en omgeving, aangezien de huurprijzen torenhoog zijn. Binnenkort (binnen een jaar) moeten we al vertrekken, en hoogstwaarschijnlijk zullen we vrij ver buiten Florence gaan wonen, als we een appartement voor 5 personen kunnen vinden tegen een voor ons betaalbare prijs. Dit is de situatie, en u vraagt zich wellicht af: hoe ga ik dat doen met geneeskunde?

Om geneeskunde te studeren moet ik me helaas beperken tot Florence. Om financiële redenen kan ik niet naar andere steden of prestigieuzere universiteiten streven. Maar dat maakt me niet uit. Ik wil arts worden en het maakt me helemaal niets uit waar ik ga studeren. Of Florence nu gewild is of niet, ik ga hier studeren, omdat het de dichtstbijzijnde universiteit is.

In dit tussenjaar heb ik parttime als promotor gewerkt, wat echt niet veel opleverde (ik heb in totaal € 1000 verdiend in 4 maanden), en als parttime ober/kok (dat doe ik nog steeds). Ik was een groentje in de arbeidsmarkt, of beter gezegd, dat ben ik nog steeds. Al met al stellen deze baantjes me echter in staat om iets opzij te zetten voor mijn komende 6 jaar, maar helaas, zonder de hulp van mijn ouders, betwijfel ik of ik het tweede of derde jaar zal halen met voldoende financiële middelen om zelfs maar mijn boeken te kunnen kopen of af en toe uit te gaan.

Helaas, zelfs als ik de beurs krijg (als ze die al toekennen), is het probleem dat ze die op tijd moeten geven, want in werkelijkheid verstrekken ze die altijd erg laat, afgezien van het feit dat je prestaties moet leveren om die te behouden (hoge cijfers en toewijding).

Ik realiseer me dat het, als ik eenmaal geneeskunde studeer, erg moeilijk zal zijn om zes intensieve jaren door te komen zonder een solide financiële basis en zonder hulp van anderen.

Maar het is mijn droom, het is het enige wat ik wil doen, ik ben altijd een leergierige jongen geweest, al sinds de middelbare school, en eigenlijk ben ik ook bereid om dit traject aan te gaan, ook al heb ik geen geld en moet ik een groot deel van mijn leven opgeven.

Een droom blijft een droom, en ik zal het toelatingsexamen voor geneeskunde blijven doen totdat ik word toegelaten.

Met deze inzamelingsactie wil ik jullie hulp vragen om de essentiële kosten van het studentenleven te kunnen dragen (huur, eten, vervoer, maar vooral studiemateriaal).

Ik ben absoluut niet op zoek naar luxe, maar ik zou graag de kans willen hebben om me met hart en ziel te wijden aan een lang en veeleisend traject zonder dat ik me zorgen hoef te maken over geldgebrek en zonder dat ik mijn ouders in de gaten hoef te houden, die me zeker nauwelijks zullen kunnen helpen.

Ik zou graag dezelfde kans willen hebben als veel van mijn leeftijdsgenoten om me vooral op mijn studie te kunnen richten.

Van mijn kant ben ik vastbesloten om waar mogelijk ook tijdens mijn studie te werken (misschien tijdens de zomer), maar blijkbaar is geneeskunde erg veeleisend, afgezien van het feit dat de examens erg zwaar zijn en aanwezigheid verplicht is. Maar ik wil er alles aan doen om mezelf te helpen, want dit is de enige weg die ik wil inslaan.

Op een dag word ik arts, en ik wil deze 6 jaar (of 7 als ik dit jaar niet toegelaten word) op een enigszins stabiele manier kunnen doorbrengen.

Ik heb 10.000 euro als streefbedrag opgegeven, maar eerlijk gezegd weet ik niet welk bedrag ik moet noemen; ik weet niet hoeveel een geneeskundestudent ongeveer nodig zou hebben om studiemateriaal te kunnen betalen en een enigszins fatsoenlijk leven te kunnen leiden in de zes jaar dat hij niet werkt. Het punt is dat zelfs de allerkleinste donaties me enorm kunnen helpen, ook omdat ik op deze manier indirect mijn ouders kan helpen, die dan zeker niet aan mij hoeven te denken en zich kunnen richten op mijn jongere broers en zussen.

Het doel is geen luxe, het doel is om de komende jaren, waarin ik niet op een waardige manier kan werken, te kunnen "overleven", want ik verwacht dat het gezien mijn situatie erg moeilijk zal zijn.

Hartelijk dank aan iedereen die besluit mij te helpen deze ietwat egoïstische droom te verwezenlijken.

Ook dank aan iedereen die dit tot het einde heeft gelezen.

Vaak staan we er niet bij stil, maar ik denk dat veel studenten met zeer beperkte middelen het wel weten: de mogelijkheid (mijn excuses voor de herhaling) om te studeren is niet vanzelfsprekend. Velen nemen het als vanzelfsprekend aan omdat het voor velen gemakkelijk is om een beroep te doen op hun ouders, maar weinigen kunnen zich voorstellen wat het betekent om geen steun van het gezin te hebben en die droom niet te kunnen verwezenlijken vanwege financiële beperkingen. En dat zet aan tot nadenken: heeft werkelijk iedereen de kans om te studeren wat hij of zij wil?