Een paar weken geleden hebben Liv en ik een besluit genomen dat ons meer angst inboezemde dan wat we ooit eerder hebben gedaan.

We besloten om ons leven niet langer door angst te laten bepalen.

Het plan was simpel en tegelijkertijd volkomen waanzinnig: Riga in Letland verlaten, door Europa reizen en op de een of andere manier binnenkomen bij de Belgische Formule 1 Grand Prix op Spa-Francorchamps. Geen kaartje gekocht. Geen riant budget. Gewoon erop vertrouwen dat als je met voldoende vastberadenheid te werk gaat en je hart openhoudt, het wel goed komt.

Maar drie weken voor vertrek – haakte Liv af.

Zomaar. De persoon met wie ik dit had opgebouwd, dit had gepland, hierover had gedroomd – weg.

En plotseling stond ik er alleen voor, tegenover iets waar ik weken aan had gewerkt, met alle logische redenen van de wereld om alles af te blazen en terug te keren naar het normale leven.

Ik huilde. Ik liet het even op me inwerken. Ik legde tarotkaarten. Ik staarde naar het plafond.

En toen besloot ik: ik ga toch.

Niet omdat ik het helemaal doorheb. Dat heb ik niet. Niet omdat ik onbevreesd ben. Dat ben ik niet. Ik ben eigenlijk best wel bang. Ik heb nog nooit zoiets gedaan. Ik heb nog nooit content gemaakt. Ik ben introvert en het idee om in vreemde steden op vreemden af te stappen en om hulp te vragen, doet mijn maag omdraaien.

Maar ik wil iets weten. Ik wil weten wat er eigenlijk gebeurt als je precies doet wat je angst je zegt niet te doen.

Want dit is wat me is opgevallen. Elke keer als ik dit idee heb gedeeld, was de reactie hetzelfde: “Ik zou zoiets heel graag doen, maar ik zou het nooit kunnen. Ik ben te bang.” En dat begrijp ik. Dat voel ik ook. De angst is echt, ze is overweldigend en ze vindt alle mogelijke redenen waarom dit een slecht idee is.

Maar ik heb ook iets anders opgemerkt. Elke keer dat ik dit bijna opgaf – dook er iets op. Een vreemdeling in België bood me een kampeerplek aan op het circuit. Mensen die ik nog nooit had ontmoet, doneerden geld aan een idee dat ze op internet hadden gevonden. Er gingen deuren open waar ik nog niet op had geklopt.

Het universum blijft maar zeggen: ga. Dus ik ga.

Ik ben geen professionele contentmaker. Ik ben geen influencer met een mediakit, een ringlicht en een plan. Ik ben een vrouw uit Riga die in een wellnesscentrum werkt, met de hand sieraden maakt en Reiki beoefent. Ik geloof in het vertrouwen op het proces. Ik geloof in de kracht van een open geest. Ik geloof dat vastberadenheid je verder brengt dan de meeste mensen denken.

Deze reis is daar het bewijs van. Live. In realtime. Voor iedereen die kijkt en zijn of haar eigen versie van deze angst heeft – iets wat ze nog niet hebben gedaan omdat het te groot, te onzeker of te eenzaam voelt.

Ik doe het ook voor hen.

Waar dit geld voor dient:

•De reis erheen – bussen, auto’s, treinen, enz.

•De terugvlucht vanuit Brussel

•Negen overnachtingen

•Negen dagen eten

•Formule 1-toegangskaart (algemene toegang)

•Reserve voor onvoorziene uitgaven

Wat je ervoor terugkrijgt:

Geen product. Geen beloningsniveau.

Alleen de wetenschap dat je deel uitmaakte van het moment waarop een vrouw uit Letland voor de poorten van een Formule 1-circuit stond en erdoorheen kwam. Dat je hebt geholpen om – aan haar en aan jezelf – te bewijzen dat angst niet hoeft te winnen.

Volg de reis op Instagram @OneGirlNoLimits.

Elke dag opnieuw. Elke stad. Elk moment van twijfel en elk moment waarop alles op zijn plaats valt.

Het einde is nog niet geschreven. Maar het begint bij jou.

Bedankt dat je tot hier hebt gelezen. Bedankt dat je in iets gelooft voordat het af is.

Aggie

Riga, Letland 🇱🇻