OVER HET PROJECT:

Japan is het enige G7-land waar, na een scheiding, het recht op de voogdij over een kind uitsluitend bij één ouder berust. Een ouder die achterblijft, verliest alle ouderlijke rechten. Hij heeft geen recht om te weten waar het kind woont, waar het naar school gaat, hoe het zich voelt. Hij heeft geen recht op omgang. 

De ene dag ben je een ouder, de volgende dag niet meer; de politie en de rechtbank zeggen: ‘Ga naar huis, vergeet dat je ooit een ouder was! Doe alsof je kind dood is,’ herinnert een van de personages uit de serie zich.

Ouders kunnen het echter niet vergeten. Tomas Savicas zag zijn dochter Gabriele meer dan acht jaar geleden voor het laatst. Hij betrapt zichzelf er nog steeds op dat hij op straat in kinderwagens zoekt naar zijn negen maanden oude dochter – zo oud was Gabriele toen ze door zijn ex-vrouw uit haar huis werd meegenomen.

Ik woonde al meer dan drie jaar in Japan en had geen idee van deze beruchte praktijk. Ik kwam er pas achter toen ik het verhaal hoorde van een Franse vader, Vincent Fichot, die in een daad van wanhoop – nadat hij alle juridische wegen had uitgeput om zijn door zijn Japanse vrouw ontvoerde kinderen terug te krijgen – besloot om tijdens de Olympische Spelen van 2021 in Tokio in hongerstaking te gaan. Toen ging het nieuws over ouderlijke ontvoeringen in Japan de wereld rond en bereikte het ook mij.

Ik bleef geschokt door hoe onrechtvaardig dit is en hoezeer het de rechten van het kind schendt. Ik kon niet anders dan proberen jullie te vertellen over de heldhaftigheid, maar ook over het vreselijke trauma waarmee ouders dagelijks worden geconfronteerd terwijl ze tegen het Japanse systeem vechten en ondanks alles doorgaan. Velen van hen hebben in de rechtbank te horen gekregen: "Vergeet dat jullie ooit ouders zijn geweest." Ze kunnen het niet vergeten.

Het mock-upboek "Forever Mine" (2021-2023) behoorde tot de finalisten voor de Hong Kong Dummy Award 2023, en als onderdeel van de prijs reist het boek momenteel langs fotoboekfestivals over de hele wereld.

Het project werd getoond op Kypotographie in 2022 en 2023, evenals op het Wojnowski Festival of Photography en meest recentelijk tijdens de presentatie van de Polish Women Photographers in Sopot in augustus van dit jaar.

WAAROM IS DIT FOTBOEK BELANGRIJK?

Ouderlijke ontvoering is een pijnlijke realiteit voor veel gezinnen in Japan, waar juridische en culturele uitdagingen het voor ouders moeilijk maken om na een scheiding de band met hun kinderen te behouden. Door middel van persoonlijke verhalen maakt ons fotoboek mensen bewust van de complexiteit en emotionele impact van ouderlijke vervreemding van kinderen. Door echte verhalen en ervaringen te delen, kan het helpen het publiek en beleidsmakers te informeren over de ernst van dit probleem. Bovendien is dit boek een plek waar ouders hun stem hebben kunnen laten horen, die zo vaak wordt overstemd en niet wordt gehoord.

WIE BEN IK?

Ik vertel over wat me fascineert, wat me blij maakt en wat me pijn doet, met behulp van de taal van de fotografie. Centraal in mijn interesses staat altijd een persoon. Degene wiens lot oneerlijk wordt beïnvloed, of die niet de macht heeft om iets te veranderen. Ik luister naar de verhalen van degenen die in de schaduw van de grote wereld leven, vaak in de marge van het sociale en economische leven. Ik probeer de veranderingen vast te leggen die zich in de hedendaagse samenleving voltrekken. Ik ben geïnteresseerd in wat nieuw is en wat juist aan het verdwijnen is, samen met de generatie die vertrekt.

Ik word beloond door de tijd en de verhalen die iemand bereid is te delen, en tegelijkertijd ben ik blij dat mijn werk wordt gewaardeerd door vele juryleden uit de wereld van de fotografie en de film. (Laureaat van de World Press Photo-prijs en de jaarlijkse MKIDN-prijs (2013), winnaar van 8 prijzen in de Grand Press Photo-wedstrijd, waaronder twee Grand Prix, waar ze sinds de 6e editie als jurylid is gebleven. Ze studeerde af aan de PWSFTviT in Łódź en de School of Film and Documentary Theater in Moskou. Lid van het Canon Ambassador Program (2013-2018), Women Photographers en Polish Women Photographers.

Ik ben graag onderweg. Ik heb gewoond en gewerkt in Warschau, Moskou, Tokio, Hongkong en Boekarest. www.annabedynska.pl

OVER HET BOEK:

Foto's en tekst: Anna Bedyńska

Grafisch ontwerp: Anna Bedyńska, Andrzej Dobosz / dobosz.studio

Projectcurator: Adrian Wykrota

Talen: ENG / JP

Uitgever:

Stichting Pix.house www.pix.house

Formaat (bij benadering) 15x21 mm

Aantal pagina's: 300

Oplage: 400

Verzending: na 1 oktober 2024

Boekpresentatie: 23 september 2024 tijdens de Pixhouse-residentie en -tentoonstelling

Wat we nodig hebben

Om dit project te voltooien, zijn we op zoek naar steun om de drukkosten te dekken. Het boek is al ontworpen en het ontwerp is bekroond met de Hong Kong Dummy Award, waardoor het boek te zien is geweest op tien fotofestivals, waaronder Kassel, Arles, Aarhus enz.

Uw bijdrage helpt ons een prachtig fotoboek te maken dat niet alleen dient als visueel verhaal, maar ook als instrument voor sociale documentatie en educatie.

Wat u ontvangt

In ruil voor uw genereuze steun bieden wij een aantal beloningen aan, waaronder