Ik ben een alleenstaande moeder. Ik ben uit een gewelddadige relatie gestapt. Eigenlijk ben ik letterlijk met mijn zoon op straat gezet.

Ik ben weggegaan met één plastic tas, mijn zoontje (hij is nu 2) en mijn hond.

We waren bijna 6 maanden 'dakloos'. Ik had geen spaargeld en kon niet veel werken.

Ik ben een professionele massagetherapeut. Maar ik moest mijn praktijk weer opbouwen na de pauze die ik had vanwege de baby.

Ik had het zwaar, maar ik had geluk want het eerste festivalseizoen kwam eraan, waarin we in een tent woonden en ik kon werken.

Toen stond een vriend ons toe om in zijn camper te verblijven. Dus daar waren we, ik spaarde geld en kon eindelijk een flat huren. Nu heb ik ook hulp van de overheid gevraagd, ik werk als masseur en ik maak schoon, zorg voor ouderen en werk als verpleegkundige in een mobiele kliniek (nu is het winterpauze).

Maar toch is het niet genoeg; het einde van de maand is erg zwaar en ik ben heel erg moe.

Dus nu is mijn droom om een klein huisje voor ons te kopen, om het leven wat makkelijker te maken.

Ik ben nog steeds aan het leren (ik heb ook een diploma) om neutraal genezer te worden, en verder niets, maar het examengeld staat tussen mij en mijn doel in. Hierna ben ik er bijna – er staan alleen nog wat overheidsvergoedingen in de weg – om masseur-docent te worden.

Ik verfris niet alleen mijn cliënten, ik help met veel problemen dankzij mijn competenties.

Dus ik heb toekomstplannen om er weer bovenop te komen, maar ik heb nog steeds hulp nodig. Want ik ben alleen :(

Als je doneert, weet dan dat je mijn engel bent.

Ik ben op zoek naar mijn engelen. Ik roep om hulp omdat ik aan het verdrinken ben en hulp nodig heb.