Ik ben Zsanett uit Hongarije.

In 2024 was ik een tijdje ziek; eerst zat ik in de ziekteverlof vanwege rugklachten en daarna begon ik duizelig te worden.

Ik schrok er behoorlijk van, want eerst dacht ik dat ik een hersentumor had.

Ik ben bij veel artsen geweest, meerdere keren bij de neuroloog, bij de KNO-arts, de cardioloog, de oogarts, en ik heb een CT-scan van mijn hoofd laten maken, maar nergens werd mijn probleem serieus genomen. Ik had eigenlijk het gevoel dat ze het niet serieus namen en ik raakte steeds wanhopiger, terwijl de duizeligheid ook mijn dagelijks leven bemoeilijkte.

Na acht maanden kwam de waarheid aan het licht, toen ik voor de derde keer naar een KNO-arts ging, omdat ik het er niet bij wilde laten; ik wilde weten wat de oorzaak van mijn duizeligheid was.De dokter bij wie ik kwam, vroeg me of ik verwachtte dat zij de oorzaak van mijn duizeligheid zou noemen. Ik antwoordde dat ik dat inderdaad verwachtte. Ze onderzocht me grondig en vond eindelijk de oorzaak.

Ze zei dat een uitsteeksel van een wervel in mijn nekwervelkolom op mijn nekspieren drukt, en dat dit mijn duizeligheid veroorzaakt. Ze schreef fysiotherapie voor en na de behandelingen was mijn duizeligheid, godzijdank, verdwenen. Op mijn werk werd mijn langdurige ziekteverlof niet getolereerd en kreeg ik hierover kwetsende opmerkingen van mijn leidinggevende.

Ze wilden me als straf overplaatsen naar een andere functie en me tijdens mijn verlof naar een bedrijfsarts sturen voor een onderzoek, wat in strijd is met de wet. Ik wilde hier niet mee instemmen en toen dreigden ze dat dit nog gevolgen zou hebben.Hierna heb ik met onmiddellijke ingang mijn ontslag ingediend, omdat de maat toen vol was.

Ik heb 19 jaar lang gewetensvol op die werkplek gewerkt en het was geen gemakkelijke beslissing om "in het diepe te springen", maar gezien de manier waarop ze mij behandelden vanwege mijn ziekte, waar niemand iets aan kan doen, heb ik het gedaan. Mijn ontslagvergoeding is mij ook niet uitbetaald. In april kreeg mijn vader een beroerte, wat mij emotioneel erg zwaar viel, en ik heb mijn moeder geholpen met de verzorging van mijn vader tot eind juli.Nu is hij, godzijdank, weer aardig op de been. Hier in Hongarije krijg je maar drie maanden werkloosheidsuitkering, daarna niets meer.Ik ben afgestudeerd en heb als lerares gewerkt. Een werkgever zei me tijdens een telefoongesprek dat ik mijn cv maar niet moest opsturen, omdat ze me dan meer zouden moeten betalen.

Al mijn spaargeld is op, daarom wil ik degenen die emotioneel geraakt zijn door mijn verhaal vragen om me te helpen weer op de been te komen.

Hartelijk dank voor uw steun.