Niemand zou ooit moeten meemaken dat zijn of haar ouders moeten vechten om te overleven – niet alleen vanwege ziekte, maar ook vanwege een verpletterende schuldenlast.

Maar dit is mijn realiteit, elke dag weer, sinds 2022.

Bij mijn vader werd Kaposi-sarcoom vastgesteld, een agressieve en pijnlijke vorm van huidkanker. En deze ziekte trof hem na jaren van stress, zorgen en opofferingen. Hij heeft zijn hele leven voor ons gewerkt en zich met zijn laatste krachten door de uitputting heen gesleept... maar het leven gaf hem nooit een moment rust. Nu vecht hij, in plaats van zijn laatste jaren in vrede door te brengen, tegen zowel kanker als schulden.

Ik heb geprobeerd hem te beschermen. Ik wilde de last zelf dragen — maar ik heb de situatie alleen maar erger gemaakt. Helaas hadden we, zelfs vóór zijn ziekte, al leningen en kredieten afgesloten om ons gezin het hoofd boven water te houden. Tegen de tijd dat de diagnose kwam, gingen we al ten onder aan de schulden. En vandaag stik ik.

Onze maandelijkse schulden bedragen inmiddels meer dan € 4.000. Dit zijn leningen die zijn verdubbeld, verdrievoudigd, en nu zijn we tien keer meer verschuldigd dan we hebben geleend.

Mijn vader slaapt niet meer rustig. Hij wordt midden in de nacht zwetend wakker, denkend aan geld. Zijn lichaam doet pijn, maar de emotionele pijn is nog groter – het gevoel dat hij ons niet meer kan helpen, en dat wij nu degenen zijn die hem moeten helpen.

Zijn behandeling kost meer dan € 500 per maand, geld dat we niet meer hebben. Zijn hele salaris gaat rechtstreeks naar het aflossen van schulden. En naast de kanker die zijn lichaam verzwakt, zijn het de stress en de schulden die hem langzaam breken. We voelen ons gevangen in een nachtmerrie waar we niet aan kunnen ontsnappen.

Het huis staat te koop – een wanhopige laatste poging – maar niemand komt het bekijken. We kunnen niemand anders om hulp vragen, we kunnen nergens anders terecht. We schamen ons, zijn bang en verlangen naar slechts één dag zonder angst.

Het enige wat ik wil, is mijn vader van deze stress bevrijden. Hem zien ademen zonder paniek. Weten dat er morgen geen nieuwe rekening, geen nieuw telefoontje, geen nieuwe eis zal zijn. Ik wil dat hij leeft. Ik wil dat hij gezond is. Ik wil zijn hand vasthouden en zeggen:

“Het is nu goed, pap. Je hebt genoeg meegemaakt. Nu is het onze beurt om jou te redden.”

Daarom vraag ik om uw hulp. Alstublieft.

Elke donatie, hoe klein ook, is een stap op weg naar genezing. Een stap op weg naar de rust die mijn vader verdient.

Uw steun wordt besteed aan:

• Maandelijkse kankerbehandelingen (€ 500+ per maand)
• Het afbetalen van de schulden die ons verstikken (€ 4.000/maand)
• Mijn vader een echte kans geven om zonder angst of schaamte te leven

Als je niet kunt doneren, deel dit bericht dan alsjeblieft. Misschien bereikt dit bericht iemand die kan helpen.

Misschien kiest een goedhartige ziel ervoor om ons wonder te zijn.

Vanuit het diepst van mijn hart, bedankt voor het lezen van dit bericht.

Ik ben slechts een kind dat schreeuwt van de pijn — en ik kan het niet verdragen mijn vader te verliezen.