Mijn naam is Sami, en dit is mijn verhaal als Palestijnse arts die nog niet uit de kast is gekomen en probeert een veilige toekomst op te bouwen. 

Toen ik naar het buitenland verhuisde om geneeskunde te studeren, probeerde ik ‘onder een steen’ te leven, zoals ik het altijd omschrijf. Ik sloot mezelf emotioneel af van alles wat er thuis gebeurde, omdat de realiteit van wat er met mijn volk en mijn land gebeurde simpelweg te hartverscheurend was om elke dag te moeten dragen terwijl ik probeerde de studie geneeskunde te doorstaan. Ik concentreerde me volledig op één ding: studeren, tentamens, ziekenhuizen, slapen, en dat steeds weer opnieuw. 

Ik studeerde af en keerde terug naar Palestina, waar de realiteit me hard raakte. 

Het aantal werkloze artsen hier is angstaanjagend. Ik nam een onbetaalde baan in een ziekenhuis aan, omdat ‘nee’ zeggen onmogelijk leek in een instortende situatie waarin duizenden afgestudeerden strijden om te overleven en ervaring op te doen. Elke dag werk ik uitputtende uren terwijl ik probeer te doen alsof alles in orde is. 

Thuis werd de situatie ook ondraaglijk. 

Als lid van de LGBTQ+-gemeenschap heb ik me nooit echt vrij kunnen zijn in de kring van mijn familie. Ik leerde te overleven door middel van kleine uitingen van mezelf: een kapsel dat ik leuk vond, een poster aan de muur, bepaalde kleding, bepaalde muziek. Maar zelfs die kleine dingen werden bronnen van spanning en angst. 

Na verloop van tijd veranderden ruzies in druk, druk in bedreigingen, en uiteindelijk werd de situatie voor mij fysiek en emotioneel onveilig. 

Ik kwam op een punt waarop ik me thuis niet langer veilig voelde. 

Ik ben in mijn eentje, met bijna geen geld, naar een piepklein appartement in Ramallah verhuisd. Het is er vochtig, het is in slechte staat en je kunt er nauwelijks een normaal leven leiden. Soms kijk ik om me heen en moet ik lachen, omdat het objectief gezien ellendig is en ik toch probeer er iets moois van te maken. Ik maak het zorgvuldig schoon. Ik richt het in. Ik probeer het warmte en positieve energie te geven, want, ironisch genoeg, is het de enige plek waar ik kan ademen en me veilig voel om mezelf te zijn. Zelfs tijdens nachten waarin raketten over onze hoofden vlogen, voelde dat kleine appartement nog steeds veiliger dan een leven waarin ik mezelf elke dag moest verbergen. 

Ik houd er niet van om eindeloze zielige verhalen te schrijven. Ik ga graag vooruit. Mijn droom is om naar Duitsland te verhuizen, daar mijn medische opleiding voort te zetten en eindelijk openlijk en vrij te leven. Ik wil me specialiseren, groeien en uiteindelijk een deel van mijn leven wijden aan het helpen van kwetsbare mensen — vooral jonge Palestijnen die te maken hebben met geweld, afwijzing, onveilige thuisomstandigheden en emotioneel isolement. Ik weet hoe het voelt om wanhopig behoefte te hebben aan veiligheid. 

Vandaag vraag ik om hulp om Duitse taalcursussen, examens, vertaalkosten en de eerste stappen naar het opnieuw opbouwen van mijn leven te bekostigen. *Mijn inzamelingsdoel is € 5.000*, waarmee ik Duitse taalcursussen, kosten voor medische examens, beëdigde vertalingen van documenten en de eerste essentiële stappen naar het voortzetten van mijn medische opleiding in Duitsland kan bekostigen. 

*Cursussen Duits*: € 2.500

*Examenkosten*: € 1.000

*Vertalingen en legalisatie van documenten*: € 500

*Vervoers- en aanmeldingskosten*: € 500

*Noodreserve*: € 500

Om hulp vragen kan moeilijk zijn. Maar ik heb geleerd dat iedereen wel eens hulp nodig heeft, en dat het oké is om die te vragen. 

Als je besluit om een donatie te doen of zelfs mijn verhaal te delen, dan wil ik je daarvoor hartelijk bedanken. Echt waar.