Ik ben een gepensioneerde officier bij de koopvaardij (kapitein) en ben in 2015 met pensioen gegaan. Ik heb zo'n 40 jaar in Brazilië gewoond en ik heb daar een dochter en haar moeder. Ik heb een pensioenfonds opgebouwd en een heel comfortabel huis voor mezelf gebouwd, en het was de bedoeling om daar samen met mijn geliefde en onze dochter te gaan wonen. Een getrouwd leven, onze dochter opvoeden en mijn vrouw die haar vak uitoefent, namelijk het maken van meubels van stalen buizen in de garage/werkplaats, en leven van de opbrengsten van mijn pensioenfonds en haar werk. Het is allemaal in duigen gevallen.

Wat mij is overkomen, is heel triest.

Ongeveer 20 jaar voor mijn pensioen leerde ik een zakenman kennen; hij had een wisselkantoor, een reisbureau en nog enkele andere belangen. Ik wisselde bij hem persoonlijke cheques in Amerikaanse dollars in wanneer ik geld nodig had voor dagelijkse uitgaven tijdens mijn vakantie van de zeedienst. Hij bood me ook aan om met hem te investeren. Dit heb ik ook een aantal keren geprobeerd met enkele kleine bedragen die ik kon riskeren en het verliep zonder opmerkingen en met de rente die naar behoren werd betaald.  

In 2012 investeerde ik 150.000 USD, mijn spaargeld, bij deze zakenman. Het was mijn bedoeling om het bij hem te laten staan en rente te verdienen, en begin 2015 met pensioen te gaan uit de zeevaart. Dit deed ik ook en mijn vriend/zakenman liet me eens per maand de rekeningen zien over wat er met mijn investering bij hem was gebeurd. Het zag er veelbelovend uit en ik keek uit naar een comfortabele en zinvolle oude dag met mijn vrouw en mijn dochter.

In januari 2015 ging ik met pensioen en begonnen we plannen te maken voor ons leven samen: we zochten een nieuwe school voor onze dochter, ik kocht gereedschap voor mijn hobby timmeren en een nieuwe TIG-lasapparaat voor mijn toekomstige vrouw, zodat ze haar vak kon uitoefenen. Dat soort dingen. Langzaam brachten we de stukjes samen voor een leven samen, inclusief de voorbereidingen voor het huwelijk.

In maart 2015 vroeg ik om het eerste rendement op mijn investering bij deze zakenman en dat verliep zonder problemen, net als in april 2015. In mei 2015 kwam alles tot een abrupt einde; er kwam geen betaling uit het geld dat bij hem lag. De zakenman/vriend vertelde me dat hij was beschuldigd van witwassen, belastingontduiking en het overmaken van geld naar het buitenland zonder via de officiële kanalen van de Braziliaanse Centrale Bank te gaan, en dat al zijn bezittingen waren bevroren en dreigden in beslag te worden genomen. Of het waar is dat hij geen verborgen middelen had om mij op zijn minst gedeeltelijk te compenseren, weet ik niet.

Het gevolg van het bovenstaande was dat we al onze plannen in de wacht zetten; ik verkocht zelf snel en goedkoop twee kleine stukken grond die ik had om te overleven. Het was de bedoeling om op die twee stukken grond twee huizen te bouwen om te verhuren en voor onze kleine meid zodra ze volwassen zou worden.

In 2017 reisde ik naar Zweden om mijn overheidspensioen in gang te zetten en kwam erachter dat het een zeer klein bedrag was, aangezien ik bijna mijn hele werkzame leven op buitenlandse schepen en bij buitenlandse bedrijven had gewerkt. Ik kwam niet in aanmerking voor extra uitkeringen omdat ik buiten Zweden woonde.

In 2018 verkocht ik het huis dat ik had gebouwd, opnieuw goedkoop, snel en ver onder de marktwaarde, en kocht ik een veel bescheidener huis buiten de stad waar ik woonde. En ik zette de strijd voort om mijn pensioenfonds terug te krijgen van deze zakenman. Ik besloot hem nu te controleren in de officiële registers van de rechtbanken en het zag er niet goed uit. Iets wat ik al lang geleden had moeten doen voordat ik bij hem investeerde. Het trieste resultaat van vertrouwen en onschuld.

In december 2019 werd de situatie onhoudbaar; de aanbetalingen voor het huis van mijn dromen dat ik had verkocht, hielden op en het enige wat ik nog over had was mijn overheidspensioen uit Zweden. Ik verkocht het veel bescheidener huis waarin ik woonde, opnieuw snel, goedkoop en ver onder de marktwaarde, en kocht een enkele vliegticket naar Zweden. Ik nam afscheid van mijn dochter en mijn vrouw. Ook moest ik herinneringen aan zo'n 40 jaar achterlaten: mijn bibliotheek, een waardevolle verzameling antieke camera's, kunst enz.

Voordat ik op reis ging, keek ik waar ik in Zweden zou kunnen wonen en kwam er al snel achter dat de meeste huurprijzen verre van verenigbaar waren met mijn staatspensioen, zelfs met uitkeringen. De enige plek waar ik appartementen vond die direct te huur waren en waarvan de huurprijs verenigbaar was met mijn staatspensioen, lag ver in het noorden, in de stad Haparanda, waar de winter zo'n negen maanden duurt en we gedurende zo'n drie maanden slechts ongeveer drie uur, of zelfs minder, zeer somber daglicht hebben.

Ik heb hier in Zweden geen vrienden gevonden, ik ben erg eenzaam en het staatspensioen dekt nauwelijks de vaste lasten zoals huur, nutsvoorzieningen, boodschappen enz. Kleding en schoenen heb ik al heel lang niet meer gekocht. Reizen om mijn gedachten te verzetten is uitgesloten. Ik heb een beetje artistiek talent voor tekenen en schilderen, maar tot nu toe heb ik me moeten beperken tot potlood, kleurpotloden en Chinese inkt; schilderen met olieverf is onmogelijk omdat ik me dergelijke spullen niet kan veroorloven. Ik heb geprobeerd mijn kleine artistieke talent te verkopen, maar met zeer weinig resultaat. Wat me tot nu toe op de been heeft gehouden, is dat ik regelmatig met mijn dochter en haar moeder praat via WhatsApp en de droom om mijn leven terug te krijgen. Ik voel me hier in Zweden ook heel vreemd en vreemdeling; 40 jaar in een ander land laat diepe sporen na.

Mijn dochter en haar moeder leiden ook een onzeker bestaan. Haar specialiteit in het vervaardigen van stalen meubels is bij een aantal gelegenheden mislukt; ofwel is ze niet betaald, ofwel heeft de klant zich teruggetrokken. Ook zijn haar lasapparaat en ander gereedschap kapotgegaan en moest ze tijdelijke baantjes aannemen, zoals het schoonmaken van huizen voor anderen, enz.

· Mijn droom om mijn leven terug te krijgen en weer samen te zijn met de liefde van mijn leven is haalbaar en kan haar en mijn dochter uit de armoede halen als het doel wordt bereikt. Een eenvoudig huis in een minder welvarende buurt waar ik vroeger woonde en alles weer opbouwen. En weer gelukkig zijn gedurende de paar jaar die ik nog heb.

De foto's laten zien wat mij is afgenomen. De liefde van mijn leven, mijn dochter en het huis dat ik voor mijn oude dag heb gebouwd.

Aan iedereen die iets doneert voor mijn hoop en dromen: ik spreek mijn oprechte dank uit vanuit het diepst van mijn hart.