Geachte donateurs!

Vanwege mijn ernstige, vergevorderde ziekte wend ik mij tot u voor hulp. Door mijn toestand ben ik helaas arbeidsongeschikt geworden en heb ik zelfs moeite met de dagelijkse zelfzorg. Mijn doel is om, ondanks mijn hulpeloosheid, geen ondraaglijke financiële last voor mijn familie te vormen.

Elke financiële bijdrage, hoe klein ook, is een enorme hulp! Ik dank u voor uw aandacht en steun.

Helaas gaat mijn verhaal 11 jaar terug.

Toen kreeg ik voor het eerst de diagnose dat ik een kwaadaardige tumor had. Bij de biopsie bleek dat het om een low-grade myxofibrosarcoom ging, dat aan mijn bekkenbeen vastzat. In het operatieverslag stond dat er een tumor ter grootte van een babyhoofdje was verwijderd. Maar vlak voor de operatie kreeg ik een verdoving in mijn ruggengraat die misging, waardoor mijn hele linkerbeen verlamd raakte. De operatie was toen succesvol, ze hebben de tumor verwijderd, maar toen begon mijn bestralingskuur van 30 sessies, waarbij ik in een rolstoel zat omdat mijn linkerbeen verlamd was. Drie maanden in een rolstoel en daarna met twee krukken ging ik elke dag naar de bestralingsbehandelingen. Omdat ik voor behandelingen moest gaan, is mijn been maar gedeeltelijk hersteld. (Mijn achillespees was ook verkort.)

-In 2019 vond ik eindelijk werk (ik liep mank) en daarom moest ik voor een longonderzoek. Daar kreeg ik de tweede klap! Uitzaaiingen in de longen. Er is maar één persoon in Hongarije die onderzoek doet naar deze vorm van kanker. Ik werd naar die specialist gestuurd. Ik kreeg mijn eerste chemokuur. Daarna een controle-CT, de tumoren waren gegroeid. Een nieuwe ronde. Nog meer chemo. Nog meer groei. We probeerden een experimenteel medicijn. Het hielp niet, maar had wel heftige bijwerkingen. Daarna volgde bestraling. Dat kon niet lang duren, omdat het de longen verbrandt. Hier was een korte pauze.

- In 2022 zeiden ze eindelijk dat ze me zouden opereren. Ik onderging een operatie aan beide longen in Boedapest. Ze verwijderden 17 tumoren. Op het eerste gezicht leek alles in orde.

- In 2024 begon een tumor in de long weer iets te groeien. Daarom kreeg ik weer chemotherapie, die me in januari bijna fataal werd. Toen stelden ze voor om immuuntherapie te proberen. Na ernstige ademnood en hoesten bleek uit de controle-CT dat de tumor was gegroeid. Helaas hielp dat ook niet. Als laatste poging schreef de specialist weer een andere chemotherapie voor. Mijn jaar 2025 bestond dus alleen maar uit het ondergaan van de ene of de andere chemotherapiebehandeling!

Ondertussen runde ik het huishouden en voedde ik mijn twee dochters op, terwijl mijn man afwisselend werkte en mij naar de behandelingen bracht.

Toen heeft de laatste chemokuur me in december bijna het leven gekost. Mijn toestand ging steeds verder achteruit. Het vocht dat zich het hele jaar door in mijn linkerlong had opgehoopt, had die bijna helemaal bedekt. Van de vrolijke vrouw van 88 kilo was er een van 62 kilo overgebleven. Mijn oncoloog had me helemaal opgegeven en wilde me naar de hospiceafdeling sturen.

Ik kreeg longontsteking, dus begon ik het nieuwe jaar 2026 op de spoedeisende hulp. Maar daar wilden ze niets met me te maken hebben, omdat er op het papier stond dat ik naar het hospice moest. Ik liet me niet zomaar wegsturen en met veel moeite werd ik opgenomen op de afdeling longziekten! Ik kreeg antibiotica. Helaas zei de dokter dat de tumor al zo ver gevorderd was dat ze me niet meer konden helpen. Ik heb constant zuurstof nodig, want anders daalt mijn zuurstofgehalte in het bloed zo laag dat ik begin te stikken, mijn hart sneller gaat kloppen en ik duizelig word. Ze hebben me dus naar huis gestuurd met een zuurstofconcentrator, een apparaat dat op 220 V werkt.

(Er bestaat ook een draagbare zuurstofconcentrator, maar die wordt niet vergoed door de ziektekostenverzekering en kost ongeveer 500.000 ft.) Kortom, ik zit in feite vast aan een apparaat, en het lijkt erop dat dit zo blijft zolang ik leef... Ik kan dus niet meer rekenen op enige medische hulp, omdat ik op dit moment ook niet geopereerd kan worden... Mijn constante zuurstofvoorziening en de lasten die daarmee gepaard gaan, zijn nu behoorlijk zwaar.

Ik ben al vier maanden nergens meer geweest en ik ben bang dat ik daar ook geen kans meer voor zal krijgen.

Helaas eist dit mentaal al een zware tol van mij. De moeilijkheden van het dagelijks leven! Ik kan mijn deel van het huishouden niet goed op me nemen.

Ik wil mijn gezin graag helpen, want de laatste tijd hebben we onze reserves behoorlijk opgebruikt. Zodat ik, als het kan, een paar dagen niet hoef na te denken over hoe het verder moet en wat er zal gebeuren als...

Om, als het kan, in het laatste stukje van mijn leven nog echt gelukkig te kunnen zijn, en te kunnen vertrekken met de gedachte dat ja, mama heeft het geprobeerd, want ze vecht al 11 jaar tegen een ziekte waarbij de overlevingskans 1 jaar is.

En dat we de badkamerrenovatie, die drie jaar geleden is begonnen, eindelijk kunnen afmaken, en ons hele huis, onze schuur waarvan de noordelijke muur is ingestort na een flinke regenbui.

En mocht er toch iets gebeuren, dan hoeft mijn man zich daar geen zorgen over te maken, want we vechten al 11 jaar samen en ik vind het echt jammer dat ons dit lot is toebedeeld. We hebben geen vrienden meer, en degenen die er nog zijn, weten niet meer wat ze met deze situatie aan moeten. Helaas stond mijn jaar 2025 alleen in het teken van behandelingen, en 2026 draait nu alleen nog maar om overleven. Over het feit dat ik helaas elke dag dichter bij het einde kom. Daarom probeer ik elke dag te leven alsof het mijn laatste is...

Zo vraagt een moeder van twee kinderen met terminale kanker in haar laatste wanhopige poging om je hulp!

(Als je ook maar enige twijfel hebt of ik een oplichter of leugenaar ben, schrijf me dan gerust, ik nodig je zelfs graag uit voor een kopje koffie bij mij thuis.)

Als je niet in de gelegenheid bent om te doneren, help je ook al enorm door dit bericht te delen!