Hallo!

Mijn naam is Madalina Stanca-Vasilescu en ik ben 42 jaar oud, afkomstig uit Roemenië. Ik heb twee prachtige dochters: Rebecca, 16 jaar oud, en Astrid, 9 jaar oud.

Toen ik dacht dat mijn leven eindelijk stabiel was, ontdekte mijn moeder dat ze stadium 4 borstkanker had, met uitzaaiingen in de botten. En toen veranderde mijn leven van stressvol in een hel. Ik kon amper rondkomen, maar toch hielp ik haar op alle mogelijke manieren. Ik zorgde dag en nacht voor haar, omdat ze al aan bed gekluisterd was. Ze bracht haar laatste anderhalve maand door in het ziekenhuis en ik bleef 's nachts bij haar en ging 's ochtends naar huis om ontbijt voor mijn dochters te maken en ze naar school te brengen, haalde ze daarna weer op van school, deed het huishouden, hielp mijn dochters met hun huiswerk, sliep even en ging dan weer terug naar het ziekenhuis. Nadat ze was overleden, was mijn grootmoeder het enige familielid dat ik nog had. Maar ook zij is drie jaar geleden overleden. Nu heb ik letterlijk niemand meer om op terug te vallen. Mijn ex helpt me helaas nergens mee.

Omdat ik niet voor mezelf kon zorgen, begon mijn gezondheid achteruit te gaan. Mijn lichaam heeft moeite met de opname van calcium, dus door dit en de constante stress begonnen mijn tanden dag na dag af te brokkelen. Ik kan me gewoon geen tandarts veroorloven, en mijn gezicht is meestal opgezwollen door de frequente abcessen. Ik heb ook andere gezondheidsproblemen, zoals ernstige bloedarmoede en nog een paar andere. Maar het ergste zijn nu mijn tandproblemen, want het enige wat ik nog over heb zijn een paar wortels die voor 100% verrot zijn. Ik kan niet meer eten, ik kan niet goed slapen vanwege de constante pijn, enzovoort. De afgelopen maanden is de helft van mijn gezicht drie keer opgezwollen geweest. In Roemenië worden tandheelkundige diensten niet vergoed, dus ik zou voor elk klein dingetje moeten betalen. Het ergste is dat ik, vanwege mijn gezondheidsproblemen en omdat mijn jongste dochter autisme heeft (Asperger-syndroom), niet fulltime kan werken, dus ik moet hier en daar kleine klusjes doen, in een poging om in ieder geval eten op tafel te zetten en ervoor te zorgen dat we niet achterlopen met de rekeningen.

Ik weet dat ik veel heb geschreven, maar ik heb geprobeerd het zo kort mogelijk te houden.

God zegene jullie allemaal!