Hallo allemaal! Hier volgt een verhaal over mij. Ik ben in 1988 geboren in een klein dorpje in Bosnië. Al als kind had ik grote plannen in mijn kleine dorpje. Alles zag er rooskleurig uit voor mij. Ik keek naar alles met de positieve ogen van een klein kind. Ik droomde van een eigen gezin, eigen kinderen. Ik droomde over hoe de toekomst eruit zou zien als ik groot zou zijn. Ik had een visie over hoeveel dieren ik op de boerderij zou moeten hebben. Hoe mijn kinderen me zouden helpen met de verzorging van de dieren en de boerderij, net zoals ik mijn ouders hielp. Alles was zo mooi en sprookjesachtig in mijn kinderogen, precies als een fragment uit een verhalenboek. Ik leefde voor die dagen en de gelukkige tijd op mijn boerderij. Waren de plannen blijkbaar te groot voor mij, of was ik te groot voor mijn plannen en dromen? Op een ochtend in 1992 werd ik door mijn ouders gewekt. Ik wist niet wat er aan de hand was. Blijkbaar moest ik me aankleden en mijn spullen pakken. Het eten stond klaar, het was tijd om buiten op het balkon te eten. Ik mocht daarbinnen niet eten! Waarom nu en waarom de laatste maaltijd? Nou, het is zo dat het na de maaltijd tijd was om al mijn dromen en de toekomst die ik voor mijn leven had uitgestippeld, achter te laten, gezien door de ogen van mijn kleine kinderen. Toen was het tijd om het land te verlaten vanwege de oorlog. Binnenkort gaan we naar huis, zegt vader, ik vraag wanneer, hij zegt binnenkort, binnenkort mijn zoon. Nu, 30 jaar later, is vader er niet meer, is er niemand die me vertelt wanneer we naar huis gaan.

Ik ontmoet mijn vrouw, heb twee geweldige kinderen. De jongen lijkt in alle opzichten op mij: nieuwsgierig, met grote dromen, hij wil alles waar ik van droomde: een boerderij, dieren, hij wil het leven dat ik zag door de ogen van mijn kleine kinderen. Het meisje is ondeugend, maar houdt van vrijheid, dieren en ruimte.

Nu hebben we besloten om binnen een half jaar te verhuizen, wat er ook gebeurt. Het kan niet erger worden dan het nu is.

We rekenen op jullie allemaal en we weten dat velen van jullie die dit lezen in dezelfde situatie zitten, maar gewoon niet durven te verhuizen.