Iris is een schattig meisje van vier jaar en een langverwacht en geliefd kind. In de jaren dat ze ons hart en ons leven met vreugde vervult, hebben we gemerkt dat ze enkele kenmerken van autisme vertoont, maar we konden ons moeilijk voorstellen dat ze autisme zou hebben. Maar drie maanden geleden hebben we de knoop doorgehakt en besloten we naar een specialist te gaan om te kijken waarom ze niet alle vaardigheden heeft die ze op deze leeftijd zou moeten hebben, waaronder taal. Ze kreeg de diagnose matig autisme. Er werd ons verteld dat ze een slim kind is, dat er geen sprake is van een ontwikkelingsachterstand en dat de kans groot is dat ze zich in de maatschappij kan redden; dit is eigenlijk een tegenstrijdigheid. Ze leest al sinds haar derde, in het Roemeens en in het Engels, hoewel ze toen nog maar een paar woorden sprak. We volgen nu al twee maanden therapie (godzijdank hadden we de kans en het geluk om gratis sessies te krijgen, maar het is onzeker of dit voor onbepaalde tijd is) en ze boekt buitengewoon veel vooruitgang. Ze is veel spraakzamer, actiever en oplettender. Ik dank God hiervoor. Maar door onze financiële situatie zijn we een paar keer niet geweest. Mijn enige wens is dat mijn kind het goed gaat en het doet me pijn als ik zie dat ik haar geen kans kan geven omdat we geen geld hadden voor de reis. Wat ik wil, is dat ik er gerust op kan zijn dat we nooit meer zullen ontbreken bij de sessies waar ze zo naar uitkijkt (want ze kan altijd niet wachten om met de meisjes te gaan 'spelen') en die zo belangrijk zijn voor haar herstel. Ik ben u dankbaar voor elke bijdrage, hoe klein ook