Ik heb het voorrecht om al tien jaar onder één dak te wonen met vier harige huisgenoten: drie daarvan zijn moeder, zoon en dochter, en daarnaast een grotere teef van 35 kilo, die een paar jongens een paar dagen bij mij hadden achtergelaten om op te passen, maar elke dag die ik met haar heb doorgebracht sinds Kira in mijn leven kwam, is voor mij een bron van trots, een eer en een voorrecht. Kira is nu tussen de twee en dertien jaar oud; ze is de hond met het meeste geduld, de grootste rust, het beste karakter, begripvol en evenwichtig. Ze kwam precies in het leven van Nina en mij toen Nina, mijn hondje, zwanger was, en plotseling begon onze groep te groeien. Mijn situatie, op mijn 54e, is dat ik al tien jaar woon in wat nu mijn thuis is, sorry, ons thuis, ik moest nog de namen noemen van de kinderen van Nina, van het ras pinschers, nou ja, een kruising. De kleine is schattig, weegt ongeveer drie kilo, en haar grote broer heet Goldie, die erg aanhankelijk is en er heel knap uitziet, bedankt. Aan hen heb ik het te danken dat ik hier nu ben en een motivatie heb gevonden, elke dag, elk moment, elk ogenblik van mijn leven, want zij zijn mijn leven en ik ben hun leven; ze zijn geboren precies op de plek waar ze ons weg willen sturen. Ik woon in een open ruimte; waardig, en dat zie je terug in de goede manier waarop alle buren met ons omgaan en natuurlijk wij met hen. Onze woning, ons onderkomen, is eigendom van een aasgierfonds, ik denk niet eens meer na over sociale bijeenkomsten of uitjes met mensen; de honden geven me wat mensen me niet geven: loyaliteit, trouw, kameraadschap, puur en eerlijk, zonder meer. Zonder minachting, zonder beledigingen, zonder duwen, zonder bedreigingen; pas sinds 10 jaar ben ik echt gaan leven dankzij mijn vier harige vrienden. Ik had nooit gedacht dat in zes maanden of een jaar mijn leven zo zou kunnen veranderen en dat ik na al die jaren nu zou leven op een plek waar we ons thuis, ons leven, niet hebben opgegeven. Eindelijk kan ik zeggen dat als ik dat wil, mijn leven zo dicht mogelijk bij het geluk kan zijn dat ik ooit heb ervaren. Mijn harige vrienden zijn alles wat ze kennen; ze rennen rond, het is zeker stralend, het is de eerste plek waar ik me veilig voel, en waar ik weet dat ik mijn harige metgezellen kan beschermen. ik heb een verstandelijke en emotionele beperking van 51 procent, ik ontvang een re-integratie-uitkering, op basis van leeftijd en inkomen; voor de maatschappij, de banken en de kredietverstrekkers besta ik niet meer, ik ben buitengesloten, en door mij te negeren sluiten ze ook de dieren uit, want waar moeten we met z'n vijven heen, als we geen salaris hebben, alleen een uitkering, en geen familie of vrienden die ons kunnen helpen. En hoewel ik de afgelopen jaren offers heb gebracht en meer dan een derde van het geld heb gespaard van het geld dat het roofvogel-fonds me wil verkopen, en nadat dit het eerste huis was waar we ons veilig voelden, dat we zowel binnen als buiten hebben verzorgd en gekoesterd, zowel de buren als de vier muren, is het me toch onmogelijk om het geld bij elkaar te krijgen dat me ontbreekt binnen deze tijdslimiet van drie maanden. In ruil daarvoor staan de deuren open voor iedereen die een paar dagen bij ons wil komen logeren, maar alleen als ze met goede bedoelingen en vriendelijke woorden komen. Nou ja, als iemand... ik weet niet hoe ik het moet zeggen, het breekt mijn hart als ik ze samen zie slapen. Ik weet dat het heel veel geld is, alles zal naar behoren worden verantwoord en als ze willen komen en aanwezig zijn bij het papierwerk en alles, dan zou dat ons enorm helpen. Ik neem geen contact op, maar ik voel me nu al beter als ik mijn tijd deel met kleine dingen die me echt laten merken dat ze me heel dankbaar zijn, en ieder is anders, ieder geeft me een deel van zijn kracht om de dagen met hen te delen, echt, alles wat er buiten is interesseert ons niet, zij gaan elke middag naar het park, hebben hun vrienden, socialiseren en zo... neem alsjeblieft contact met me op, mijn telefoonnummer is 658748042