Ik ben hier uit pure wanhoop.

Wij zijn een boerenfamilie met ons eigen bedrijf, maar door wereldwijde omstandigheden en zakelijke beslissingen die rampzalig bleken, zijn we in een impasse terechtgekomen. We zijn in handen van meedogenloze incassobureaus die misbruik maken van onze situatie en ons dreigen met beslaglegging op onze bezittingen als we hen niet het geld geven dat ze eisen voor de schulden (zelfs zonder medeweten van de schuldeisers met wie we rechtstreeks onderhandelen). Mijn vader laat niet alles zien, maar verbergt zijn wanhoop niet meer; hij slaapt niet, mijn moeder lijdt hieronder, hij is zijn spaargeld al kwijtgeraakt, het oude gezegde "in een huis waar geen brood is, maakt iedereen ruzie en heeft niemand gelijk" gaat op. Ik word in januari vader en zie geen toekomst voor mezelf, ik heb geen kracht meer om te vechten. Het is wanhopig.

Maar, zoals alles in het leven, is alleen de dood onoplosbaar. In dit geval proberen we een stuk grond te verkopen en zodra we dat hebben gedaan, betalen we de schulden af en zijn we van de afpersing af. We kunnen weer een toekomst hebben. We hoeven alleen maar de grond te verkopen. Snel.

Ik weet niet of we het morgen kunnen verkopen of pas over een maand, maar over een maand is het te laat. We hebben geen geld om de wijngaard te onderhouden, om met de oogst te beginnen, om de tractor te onderhouden... ik zeg alleen niet dat we geen geld hebben om te eten, want de moestuin en de dieren voorzien ons van voedsel. En we hebben geen geld om de incassobureaus het hoofd te bieden die ons elk moment dreigen te komen halen wat we nodig hebben voor ons werk: de tractor en de machines. Zodra het land verkocht is, kunnen we de boel weer op orde krijgen.

Ik vraag niet om geld, alleen om een lening totdat we de verkoop kunnen afronden.