Ik ben uitvinder en vader van twee kinderen, en op dit moment heb ik moeite om mijn gezin van basisvoedsel te voorzien.

Ik heb het huis waarin we wonen met mijn eigen handen gebouwd – steen voor steen, gedurende 20 jaar – en ik heb zelfs een experimenteel apparaat ontwikkeld, genaamd MIKE (Mathematically Inducted Kinetic Energy), dat ons huis nu van stroom voorziet zonder externe elektriciteit (en zonder enige brandstof behalve de zwaartekracht).

Ik wil mijn uitvinding gratis houden, als een geschenk aan de mensheid, en ik vraag niet veel, maar net genoeg om deze moeilijke periode door te komen en mijn gezin te voeden, totdat ik weer een baan heb. Vandaag vraag ik niet om financiering om een laboratorium te bouwen.

Ik vraag om hulp om eten voor mijn gezin te kopen.

Maar ik heb een breekpunt bereikt. We hebben geen eten op tafel. Mijn vrouw en twee zonen hebben geen woord gezegd – ze hebben me in stilte en liefde bijgestaan. Na 33 jaar waarin ik ze nooit in de steek heb gelaten, sta ik nu voor het onmogelijke (aangezien ik niet tijdig een baan heb gevonden, ook al ben ik een doorgewinterde professional, om door te kunnen gaan, zoals ik tot nu toe heb gedaan).

Ik vraag niet veel. Ik wil geen medelijden. Ik wil een kans.

Om nog een beetje langer te overleven. Om te blijven werken. Om mijn uitvindingen een toekomst te geven die de mensheid op een dag misschien kan helpen de energie-uitdagingen het hoofd te bieden.

Als u ook maar iets kunt doneren – dank u wel. Zo niet, dan zou het delen van deze pagina al de wereld voor mij betekenen.

Met diep respect en dankbaarheid,

Mihai Botezatu.